Sýbgatullah Arvasi, Allah adamlarýndan.
Bir gün ona sordular, (Kötü huy)lu olmaktan.

Buyurdu: (Kötü insan, kötü bilir herkesi.
Bulunmaz kendisinde, merhametin zerresi.

Nankördür, eþe dosta hiç deðildir vefakâr.
Bir iyilik yapsa da, sonradan baþa kakar.

Tanýmaz helal haram, sakýnmaz günahlardan.
Kimseyle geçinemez, incinir herkes ondan.

Hatta o, çok yapsa da nafile ibadeti,
Alamaz sevap ecir, boþa gider zahmeti.

Hadiste buyuruldu: (Kötü huylu kimseler,
Huylarý sebebiyle, Cehenneme girerler.)

Kötü huylu bir kiþi, benzer kýrýk testiye.
Ne yama kabul eder, ne de döner eskiye.

Öyle fenalýktýr ki kötü huy bir insanda,
Görmez iyiliðinin faydasýný mizanda.

Ýster ki, baþkasýna zarar versin durmadan.
Zira böyle kiþiler, zevk alýr hep bunlardan.

Halbuki kuyu kazsa, birine, biri eðer,
Kazdýðý o kuyuya, evvela kendi düþer.

Vaktiyle garip biri, bir köyden geçer iken,
Bir fýrýna uðrayýp, ekmek ister içerden.

Velakin parasýný vermek istediðinde,
Bakar ki, hiç parasý kalmamýþ üzerinde.

Bir dilenci zanneder, fýrýncý onu o an.
Kalbinden geçirir ki: Býktým artýk bunlardan.

Bir ekmeðin içine, bolca zehir koyarak,
Verir o zavallýya, Allah'tan korkmayarak.

Hiç bir þeyden haberi olmayan o Müslüman,
O zehirli ekmeði, alýp gider oradan.

Bir köye girdiðinde, rast gelir genç birine.
Askerden terhis olmuþ, dönüyormuþ evine.

Acýkmýþ olduðunu söyleyince genç kiþi,
Ona merhametinden, acýr ve yanar içi.

Fýrýncýdan aldýðý ekmeði verir ona.
Gönül rahatlýðýyla, devam eder yoluna.

Genç, orada oturup, o ekmeði yiyerek,
Yürür gider evine, hiç bir þey bilmeyerek.

Lakin baþlar içinde o zehirin tesiri.
Ve baþlar titremeye vücudunun her yeri.

Artýk son nefesini alýrken o genç adam,
Der ki: (Ben, köyümüze yeni girmiþtim ki tam,

Yolcunun birisinden, bir ekmek alýp yedim.
Ondan sonra baþladý titremeye her yerim.)

Bunu duyan fýrýncý, baþlar bir dövünmeye.
Der: (Eyvah, o zehiri ben koydum o ekmeðe.

Keþke yapmaz olaydým, yaptýðým iþ doðru mu?
Ben, kendi elim ile zehirledim oðlumu.)

Ne kadar piþman olup, üzüldüyse de içten,
Lakin oðlu olmuþtu, geçmiþ idi iþ iþten.