Abdülvehhab-ý Þa’rani, büyük âlim, evliya.
Onun hizmetleriyle din ilmi oldu ihya.

Bu zat, her sohbetinde, (Ýman)dan bahsederdi.
(Eli sünnet üzere iman ediniz) derdi.

Bir gün de buyurdu ki: (Son nefese bakýlýr.
Mahþerde, buna göre muamele yapýlýr.

Müslüman, büyük günah iþlese de pek fazla,
Üzülüyorsa eðer, imaný gitmez asla.

Yani kul, günahýna piþman olur, sýkýlýr,
Hemen tövbe ederse, o yine imanlýdýr.

Günahý, fütursuzca iþler ise bir kimse,
Lakin buna üzülmez, aldýrýþ etmez ise,

Yani önem vermezse günaha her kim eðer,
Onun, Allah korusun imaný elden gider.)

Baþka bir sohbetinde buyurdu ki: (Müslüman,
Mümin olmayanlarý sevemez hiçbir zaman.

Âyet-i kerimede buyuruldu ki zira:
(Muhabbet beslemeyin mümin olmayanlara.)

Yine buyuruldu ki: (Kimin varsa imaný,
Allah ve Resulünün, sevmez düþmanlarýný.)

Ýki þekilde olur kâfirlere muhabbet.
Küfrünü beðenirse, kâfir olur o elbet.

Velakin herkes ile iyi geçinmek için,
Dost görünmek, küfrüne sebep olmaz kiþinin.

Ya Rabbi, sen ayýrma bizi imanýmýzdan.
Sana, kâmil imanla gelelim bu dünyadan.)

Yine bir genç, nasihat istedi bir gün ondan.
Buyurdu ki: (Çok sakýn, zararlý arkadaþtan.

Üç azýlý düþmanýn vardýr ki zira senin,
Bunlar, kötü arkadaþ, þeytan ve kendi nefsin.

Bu üçünden, en fazla sana zararý olan,
Kötü arkadaþtýr ki, iyi sakýn onlardan.

Sapýklarýn yazdýðý her kitap ve neþriyat,
Kötü arkadaþtýr ki, ilk bundan sakýnman þart.

Boþ vakit geçirmene sebep olan ne varsa,
Onlar da, senin için bir düþmandýr bilhassa.

Bunlar, aslandan dahi daha zararlýdýrlar.
Çünkü senin dinini, imanýný alýrlar.)