Ziyaeddin Nurþini, pek çoktu fazileti.
Çok istifadeliydi konuþmasý, sohbeti.

Bir genç ona sordu ki: Bugün, bazý insanlar,
(Hiç kimseye su-i zan etmemeli) diyorlar.

Yani (Hiçbir kimseyi, kötü bilmemelidir.
Çünkü hiç belli olmaz, belki iyi biridir.

Yani onun, küfrünü gösteren bir haline,
Bakýp, hüküm verilmez asla kâfirliðine.

Bilakis iman ehli olduðunu gösteren,
Bir iþ veya sözüne bakmalýdýr esasen.

Çünkü iman, kiþinin kalbindedir, görülmez.
Onu da Allah bilir, baþka kimse bilemez.

Yani Müslümanlýðý, aþikâre olarak,
Kötülemeyenlere hep iyi gözle bakmak,

Ve sevmek lazýmdýr ki, böyle yapmak iyidir.)
Diyorlar, hakikaten doðrusu böyle midir?

Bu Ýslam âlimi de, bu suale cevaben,
Gayet açýk olarak buyurdular ki hemen:

Evladým, (Hiç kimseye su-i zan etmemeli).
Sözü, doðru deðildir, buna dikkat etmeli.

Ýþbu sözün doðrusu þöyledir ki bilhassa:
(Müslümana, su-i zan etmemelidir asla.)

Müslüman olduðunu söylüyorsa bir insan,
Ve bir hali yok ise küfrüne sebep olan,

Bu kimsenin bir sözü, yahut bir iþi, þayet,
Hem imana, hem küfre ediyorsa iþaret,

Ýmanlý olduðuna itibar etmelidir.
Onun için, (Ýmandan çýktý) dememelidir.

Ama biri, açýkca Ýslam’a saldýrýrsa,
Gençlerin imanýný çalmaya çalýþýrsa,

Veyahut haramlardan birini, methederek,
Yaymaya uðraþýrsa (iyi, güzel) diyerek,

Yahut Hak teâlânýn mesela bir emrine,
Gericilik veyahut zararlý derse yine,

Ýþte bu kimselere, hüsn-ü zan caiz olmaz.
(Müslümaným) dese de, ona hiç inanýlmaz.

Ve hatta namaz kýlar, Hacca dahi giderse,
Münafýk ve zýndýktýr böyle olan bir kimse.

Bu ikiyüzlülere aldanýp da ayrýca,
Müslüman sanmak ise, ahmaklýktýr açýkca.

Ýmaný olanlardan, razýdýr cenâb-ý Hak.
Onun Peygamberi de, hem razýdýr muhakkak.

Allah’ýn rýzasýna kavuþmak, bir kul için,
En büyük nimetidir elbette Rabbimizin.

Nasýl iman ve küfür, zýtsa birbirlerine,
Ahiretle dünya da zýttýrlar böyle yine.

Ve asla bir araya gelemez bu ikisi.
Bir kalbde biri olsa, bulunmaz ötekisi.

Burada dünya demek, haram ve günahlardýr.
Günahý terk edenler, ahireti kazanýr.