Avn ibni Abdullah ki, tabiinden, büyük zat.
Rabbine, gece gündüz yapýyordu çok taat.

Geceleri kalkar ve abdestini alýrdý.
Sonra da, ev halkýný ayaða kaldýrýrdý.

Derdi ki: (Gerçi zordur, gece kalkýp ibadet.
Cehennemin ateþi, çetindir daha gayet.

Ey insanlar, nasýlsa göçersiniz dünyadan.
O halde, göçmüþ bilin kendinizi þu andan.

Nasýl olsa muhakkak, bir gün öleceksiniz.
Öyleyse, kendinizi þimdi ölmüþ biliniz.)

Bir gün, günahlarýný düþünüp, üzülerek,
Aðladý göz yaþýyle, þunlarý söyleyerek:

(Yazýk bana, vah bana, ne zordur benim iþim.
Ben, bu kadar günahý nasýl da iþlemiþim?

Halbuki ben onlarý iþlerken utanmadan,
Rabbimin nimetleri, yaðýyordu durmadan.

Fena aldattý beni günahlarýn lezzeti.
Þimdi gitti o lezzet, kaldý mesuliyeti.

Bir anlýk zevklerdi ki, kayboldu hepsi, ancak,
Günah mesuliyeti asla kaybolmayacak.

Zira kayda geçtiler hep amel defterime.
Bunun için vah bana, vah þu kötü halime!

Ne yazýk nefse uydum, düþünmedim Rabbimi.
Günah pislikleriyle, hep kararttým kalbimi.

Ben ölümden kaçarým, ölüm beni kovalar.
Ne kadar kaçsam dahi, bir gün beni yakalar.

Ben onu unutsam da, unutmaz ölüm beni.
Ensemde hissederim, her an onun elini.

Yazýk bana, var iken bu kadar çok günahým,
Nasýl, tövbe etmeden duruyorum Allah'ým!

Mahþer günü, yüzüme bakmazsa eðer Allah,
Ne olur benim halim, þu garip halime vah!

O gün, þahit olunca ayaklarým, ellerim,
Rabbimin huzurunda, ne hallere girerim?

Ey nefsim, unutmazsýn kendi isteklerini.
Lakin hep unutursun, Rabbin emirlerini.

Günah, haram demeden, erersin her arzuna.
Lakin yarýn çýkarsýn, Rabbinin huzuruna.

Ey nefsim, istersin ki, sýkýntýya girmeden,
Cennet nimetlerine eresin ebediyen.

Anýnda yaparsýn da, her istek, arzunu hep,
Tövbeyi, ne özürle geciktirirsin acep?

Sonra bakýyorum ki, sýhhatin bozulsa az,
Ölümü, sýrf o zaman hatýrlarsýn, bu olmaz.

Sýhhatli anlarýnda, niçin gaflet edersin?
Ölüm, sýhhatli iken gelmez mi zannedersin?

Niçin namazlarýný kýlarsýn gaflet ile?
Halbuki o namazýn, son namazdýr belki de.

Öyle ise ey nefsim, uyan da kendine gel!
Zira bil ki, insana, ani gelir hep ecel.)

Bir gün de buyurdu ki: (Þaþarým þu insana.
Korkmadan isyan eder kendi Yaradanýna.

Þuna da þaþarým ki, Cehennem vardýr diyor,
Buna raðmen korkmadan her günahý iþliyor.

Þaþarým dünya fani diyen þu insana ki,
Sarýlmýþtýr dünyaya, ayrýlmayacak sanki.

Þaþarým þuna dahi, günah iþler maalesef.
Yine de, bu haline üzülüp etmez esef.

Yaþamasýna raðmen Ýslam’ýn haricinde,
Görürsün onu dahi yine neþe içinde.)