Seyfeddin-i Halveti, hal ehli bir veli zat.
Tesirli sözleriyle, ederdi çok nasihat.

Bu zat, bir sohbetinde buyurdu ki: (Ey insan!
Ýki þeyi unutup, hatýrlama hiçbir an.

Allah için yaptýðýn iyi amellerini.
Gayrinin sana olan kýrýcý hallerini.

Zira sen bir iyilik yapmýþsan, o bitmiþtir.
Yani onun sevabý, defterine geçmiþtir.

Lakin baþkalarýna onu her söyledikçe,
Kazandýðýn o sevap, hep azalýr gittikçe.

Ýki þey de vardýr ki, uygun olmaz unutmak.
Bunlardan biri ölüm, biri de cenâb-ý Hak.

Nasýl unutulur ki bu ölüm, yani bu mevt,
Hepimizin baþýna gelecektir akýbet.

Mümin sever ölümü ve onu hiç unutmaz.
Zira ölüm olmadan, Rabbine kavuþamaz.

Kim ölümü yirmi kez düþünürse bir günde,
Yatakta ölse dahi, þehiddir öldüðünde.

Nasýl unuturuz ki hem dahi Rabbimizi,
Yaratan ve hayatta durduran Odur bizi.

Biz, Onun kudretiyle ayakta duruyoruz.
Kudretini az çekse, bir anda yok oluruz.)

Bir gün de buyurdu ki: (Elbette ölüm vardýr.
Ölüm, ruhun bedenden ayrýlýp çýkmasýdýr.

Öyle þiddetlidir ki can çýkma acýsý hem,
Hiçtir onun yanýnda dünyadaki her elem.

Sanki onun içinde bir dikenli çalý var.
Onu tutup, aðzýndan kuvvetle çekiyorlar.

Dikenlerin herbiri, takýlmýþ etrafýna.
O yerleri yýrtarak, çok elem verir ona.

Ýþte bu çalýdaki dikenler, sanki aynen,
Bir dünya baðlýlýðý, sevgisidir esasen.

Para pul, mevki makam, nam ve þöhret, sim-ü zer,
Dünya için olursa, dikendir hepsi birer.

Bunlar, halis niyetle, yani sýrf Allah için,
Talep edilirlerse, olmazlar fena, çirkin.

Ve lakin istenirse nefse tâbi olarak,
Bu takdirde günah ve zararlýdýr muhakkak.

Ýþte bu baðlantýlar, diken olup hep birer,
Ruhunun çýkmasýna mani oluverirler.

Ne kadar çok olursa, onun böyle dikeni,
Ruhu da, o nisbette zor terk eder bedeni.

Dünya baðlýlýklarý azaldýðý nisbette,
Az olur can acýsý, kolay olur mevti de.

Bu türlü baðlýlýklar, çok azaldýðý zaman,
Olur ruhun çýkmasý, gayet kolay ve asan.

Ve eðer kurtulursa bunlardan tamamiyle,
Ruhu çýkýp gider de, haberi olmaz bile.)