Seyyid Fehim Arvasi, büyük bir evliyadýr.
Kalblere tesir eden nasihatleri vardýr.

Onu gören kimseyi, kaplardý neþe, sevinç.
Yüzünden tebessümü, noksan olmaz idi hiç.

O, bir gün buyurdu ki: (Dünya, küçük ve dardýr.
Bunun için burada, sýkýntý, darlýk vardýr.

Her kim sýkýlýyorsa, dünya iþleri için,
Demek kalbi, dünyaya dönüktür o kiþinin.

Ahirete dönerse, bulur rahat ve huzur.
Zira ona giden yol, geniþ, hatta sonsuzdur.

Kavgalar, dar yerlerde gelirler hep meydana.
Zira herkes, kendini çýkarýr ön plana.

Herkes, menfaatini kayýrýr, haset eder.
Herkes, (Dünya malýna, ben sahip olayým) der.

Az malý, çok kimseler edince böyle talep,
Dünya sýkýntýsýnýn menþei de budur hep.

Almayý düþünenin, sýkýntýsý çok olur.
Veren ise, daima bulur rahat ve huzur.

Hem vermek üzerine kurulmuþtur dinimiz.
Veren el, alan elden, hep üstündür ve aziz.)

Bir gün ona sordular: (Efendim, neden acep,
Hakiki Müslümanlar, güler yüzlü olur hep?)

Buyurdu: (Güler yüzlü olur mümin esasen.
Zira mümin olmanýn, þiarý budur zaten.

Zira halis Müslüman, ölümü unutmaz hiç.
Ölümü çok anmak da, verir neþe ve sevinç.

Çünkü ölüm, baþýdýr sonsuz bir yolculuðun.
Hazýrlanmak lazýmdýr, bu sefere çok yoðun.

Ýnsan, dünyada bile, çýksa bir kýsa yola,
Bir kaç gün evvelinden, koyulur hazýrlýða.

Ölüm seferininse, deðildir günü belli.
Zira hep ani gelir insanlarýn eceli.

Ýþte bu yolculuðu, çok düþünen bir insan,
Yapar hazýrlýðýný, gelmeden henüz o an.

Bu dünya hayal olup, gayet kýsa zamandýr.
Sonsuza nisbet ile, ömür, sanki bir andýr.

Bunun da çoðu gitti, azý kaldý geriye.
Kavuþmaya bakmalý, rýza-i ilahiye.

Ölüm uyandýrmadan, uyanalým ki þu an,
Yoksa, mahþer gününde, oluruz gayet piþman.)

Bir gün de buyurdu ki: (Kardeþlerim, faraza,
Cemiyet bir bedendir, fertler de birer aza.

Birinin ayaðýna, batsa ufak bir diken,
Onun acýsý ile, sýzlanýr bütün beden.

Vücudun neresinde olsa bir dert ve maraz,
Onun sýkýntýsýyla, insan rahat olamaz.

Ýþte bir memleketin fertleri de böyledir.
Birisi hasta olsa, hepsi üzüntüdedir.

Bunun için herkese, davranýn güzel, iyi.
Herkesle hoþ geçinip, üzmeyin hiç kimseyi.)