Seyyid Nuri Efendi, âlim ve evliyadýr.
Kalblere tesir eden, nasihatleri vardýr.

O, bir gün buyurdu ki: (Büyüklerin feyzleri,
Kalbden kalbe akarak, aydýnlatýr her yeri.

Alabilmek için de o feyzleri kalbine,
Muhabbet lazým gelir, onlarýn herbirine.

Birisini sevmemek, hepsini sevmemektir.
Bu da, o feyizlerden, mahrum olmak demektir.

Ayrýca, iyi kötü, kâfir veya Müslüman,
Hüsn-ü zan etmeliyiz her kiþiye, her zaman.

(Ben filandan iyiyim), yahut (þu kul ne adi).
Þeytan, böyle diyerek kovulmuþtur ebedi.)

Bir gün de buyurdu ki: (Bu dünya, imtihandýr.
Gafil olmayalým ki, yarýn çok geç zamandýr.

Bugünden yapalým ki ne yapacaksak eðer,
Zira (yarýn yaparým) diyenler ziyan eder.

Bugün her bir hesabý, yarýna göre yapmak,
Felaketin baþýdýr, ölüm var çünkü mutlak.

Þu geçen dakikalar, belki son anýmýzdýr.
Belki þu kýldýðýmýz, en son namazýmýzdýr.

Çünkü ahiret ile, bir kaç saniye kadar,
Aramýzda, çok kýsa, gayet az bir zaman var.

Nitekim bir zelzele olacak olsa bu gün,
Bir anda, ahirette oluruz hep topyekün.

Can vermemek için de bir çok kul haklarýyle,
Helallaþmak gerekir, her kiþi birbiriyle.

Bu dünya önce yoktu, sonra da yok olacak.
Ýki yok arasýnda, bir hayattýr bu ancak.

Bir þeyin olacaðý, (muhakkak) ise eðer,
Onu (oldu) bilmeli, zamanlar çabuk geçer.

(Ölüm) de, insan için mutlaka gelecektir.
Öyleyse onu þimdi, geldi bilmek gerektir.

Tabiin-i izamýn, en yükseði olan zat,
Yani Veysel Karani, buyurur þöyle bizzat:

(Yattýðýnda, ölümü, yastýðýn altýnda bil.
Kalkýnca da karþýnda, o senden uzak deðil.)

Bir gün de buyurdu ki: (Müslüman, tembel olmaz.
Çalýþýr, mal kazanýr, ama gönül baðlamaz.

Resulullah, bu babta þöyle buyurmaktadýr:
(Bu gün, ümmetim için fakirlik hayýrlýdýr.

Ama ahir zamanda gelen ümmetim için,
Zenginlik saadettir), doðrusu budur iþin.

Dinini muhafaza etmek için, Müslüman,
Muhtaç olmamalýdýr kimseye hiç bir zaman.

Rýzkýn onda dokuzu ticarettedir, ama,
Yaparken, düþmemeli bir günah ve harama.

Bütün ibadetlerin, onda dokuzu ise,
(Helalden yemek)tir ki, bu lazým önce bize.

Elbisenin düðmesi, haramdan olsa þayet,
Kabul olmaz, onunla yapýlan bir ibadet.)