Ýmam-ý Rabbani ki, veliler incisiydi.
Henüz vefat etmeden, birkaç ay öncesiydi,

Bir berat gecesinde, evindeki odada,
Ýhya etti geceyi, ehliyle bir arada.

Hanýmý arz etti ki: (Bir yýl olacaklarý,
Bildirir meleklere, Rabbimiz ayrý ayrý.

Kim bilir, kaç kiþinin defterine, bu gece,
Dünyaya geleceði, yazýlmýþtýr bir nice.

Ve kim bilir, kimlerin defterlerine dahi,
Yazýlmýþtýr bu gece, bu sene öleceði.)

Buyurdu ki: (Ey hatun, doðru dersin elbette.
Ne için söylüyorsun, þüphe ve tereddütle.

Vardýr ki Rabbimizin, þimdi öyle kullarý,
Görür Levh-i mahfuz’da, ölüm ve doðumlarý.

Bu senenin içinde, falan gün, falan saat,
Ayrýlýr bu dünyadan, filan oðlu filan zat.)

O böyle buyurunca, hanýmý da o zaman,
Anladý ki bu sene, ayrýlýr bu dünyadan.

Yine o günlerdeydi, bir gün kendi evinde,
Ýstirahat ederken ibadet mahallinde,

Evinde olanlara buyurdu: (Dinleyiniz.
Belki üç ay içinde, olmayýz burada biz.)

Dediler: (Muradýnýz ne idi sizin bundan?
Öbür evinize mi gidersiniz buradan?)

O zaman buyurdu ki: (O günler geldiðinde,
Bu dünya evlerinin, olmayýz hiç birinde.)

Binotuzdört senesi, yaþý altmýþüç iken,
Takvimler, Safer yirmi dokuzu gösterirken,

Salý günü erince, zaman kuþluk vaktine,
Kavuþtu temiz ruhu, âlemlerin Rabbine.

Soydular edep ile, önce elbisesini.
Sonra da, teneþire koydular kendisini.

O anda fevkalade oldu ki bir hadise,
Hayretle gördü bunu, hazýr olan her kimse.

Þöyle ki, sað eliyle, tutup sol bileðini,
Namazda durur gibi, baðladý ellerini.

Halbuki oðullarý, vefat edince, hemen,
Yana uzatmýþlardý, kollarýný tamamen.

Ayýrmak maksadýyla, uðraþtýlar ise de,
Elleri birbirinden ayrýlmadý yine de.

Muhterem oðullarý, bu durumu görerek,
Dediler ki: (Bu iþte, bir hikmet olsa gerek.

Madem öyle istiyor, artýk ellemeyelim.
Onu, bu vaziyette, böyle kefenleyelim.)

Zira bir hadisinde, buyurdu ki o Server:
(Yaþadýklarý gibi ölürler o kimseler.)