Ahmet Mekki Efendi, Ýslam âlimi bir zat.
O derin ilim ile, ederdi çok nasihat.

Öyle tesirliydi ki vaazlarý, dersleri,
Hemen ikna ederdi dinleyen kimseleri.

Bir derste buyurdu ki: Kalbler, ileticidir.
Fosforlu madde gibi, yahut ayna gibidir.

Aldýðý feyizleri, karanlýk gönüllere,
Saçarak, aydýnlatýr ve nur yayar her yere.

Ýbadet ve takvasý, artar ise ne kadar,
Kalbinin alacaðý nur miktarý da artar.

Fakat bu feyizleri çok alabilmek için,
Bir veliyi sevmesi lazýmdýr o kiþinin.

Hizmetinde bulunup, gönlünü kazanýrsa,
Daha çok feyiz alýr rýzasýný alýrsa.

(Kalb), göðsün solundaki et parçasý deðildir.
O, hayvanlarda da var, ona, yürek denilir.

Ýnsana mahsus olan kalbe, (Gönül) diyoruz.
Onu, tesirleriyle anlýyor, biliyoruz.

Bugün, elektrik de, göz ile görünmüyor.
Lakin tesirleriyle açýkça biliniyor.

Mesela ampüllerde saçýyor parlak ýþýk.
Ampulde olduðunu anlýyoruz apaçýk.

Halbuki elektrik, kuvvettir, yer kaplamaz.
Yani madde olmayýp, mekaný, yeri olmaz.

Bunun gibi (Kalb) denen o görünmez kuvvet de,
Madde olmadýðýndan, yer kaplamaz elbette.

Lakin onun, yürekte görünür eserleri.
Onun için deriz ki: yürektir kalbin yeri.

Elektrik ceryaný, bir yerden baþka yere,
Ýletiliyor bugün yine (bakýr tel) ile.

Radyo vericisiyle, alýcýsýný, her an,
Elektromanyetik dalgalardýr baðlayan.

Kalbleri birbirine baðlayýn bað da tektir.
O da, o büyüklere (Sevgi) ve (Muhabbet)tir.

Bir insan, bir veliyi görerek, konuþarak,
Yahut kitaplarýný, edeple okuyarak,

Onun, Ýslamiyet’e tam baðlý olduðunu,
Ve onda, derya gibi ilim bulunduðunu,

Anlayýp, hayran olur ahlakýna, haline.
Onu sevip, kalbini baðlar onun kalbine.

Yalnýz sýfatlarýný sevmek, kâfi deðildir.
Bizatihi kendini sevmesi lazým gelir.

Çünkü böyle sýfatlar, münafýk kimselerde,
Bulunabilir hatta mason ve kâfirde de.

Bir mürþit olduðunu anlayýp onun elbet,
Kendisini görmekten, alýr bir haz ve lezzet.

Hatta görmeyince de, getirip hayaline,
Onu düþünmekten de, büyük zevk alýr yine.

Ne kadar çok severse, o kadar feyiz gelir.
Zira feyzin kanalý, (Muhabbet) ve (Sevgi)dir.