Bekir bin Abdullah-ý Müzeni hazretleri,
Tabiinin en meþhur âlimlerinden biri.

Derdi ki: (Çok geniþtir Hakk’ýn rahmet denizi.
Kesmeyin hiçbir zaman Ondan ümidinizi.

Ve lakin mekrinden de olmayýn ki hiç emin,
Zira azabý dahi þedittir Rabbimizin.

Her kiþi Cehennemi yakýn bilsin kendine.
Velakin ümidini kesmesin Ondan yine.

Zira azaplarýndan, geniþtir affý daha.
Çok günahkâr olsan da, tövbe et, dön Allah’a.

Yarýn mahþer gününde hesaplar görülünce,
Herkes layýk olduðu yere götürülünce,

O zaman meleklere emreder ki Rabbimiz:
(Ateþten iki kiþi çýkarýp getiriniz!)

Melekler, iki kiþi çýkarýp getirirler.
(Yeriniz nasýl?) diye Rabbimiz sual eder.

Derler ki: (Ya ilahi, çok müþkildir halimiz.
Yerimizden daha zor bir yer yok zannederiz.)

Hak teâlâ buyurur: (Zulmetmedim ben size.
Kendi kazancýnýzdýr, dönünüz yerinize!)

Onlardan bir tanesi, alýr almaz bu emri,
Koþarak gider hemen, bakmadan dönüp geri.

Öbürüyse, isteksiz gider pek üzülerek.
Ve sýk sýk dönüp bakar, bir þey ümit ederek.

Çaðýrýr Hak teâlâ onlarý tekrar yine.
Ne için koþtuðunu sorar birincisine.

O der ki: (Ben dünyada, dinlemedim emrini.
Bu yüzden çekiyorum Cehennem elemini.

Tekrar ayný hataya düþmeyeyim diyordum.
Onun için yerime koþarak gidiyordum.)

Hak teâlâ bu sefer, sorar öbür kiþiye:
(Sen niçin ikide bir bakýyordun geriye?)

O der ki: (Sen her þeyi bilensin ya Ýlahi!
Bu husustaki zanným, þöyleydi benim dahi:

Bilirdim ki, ateþten çýkarýnca kulunu,
Cehennem ateþine sokmazsýn tekrar onu.)

Buyurur: (Cehenneme girme artýk öyleyse.
Zannettikleri gibi bulur beni her kimse.

Madem benim hakkýmda böyledir zannýn senin,
Haydi, arkadaþýnla gidin, Cennete girin.)

Bu mübarek veli zat, çok korkardý Allah’tan.
Gözyaþlarý, yüzünde iz yaptý aðlamaktan.

Bir gün de aðlýyorken, sordular ona yine:
(Ne için aðlýyorsun, çok yakýnken Rabbine?)

Buyurdu: (Kardeþlerim, ayrýlýktan korkarým.
Ebedi beraberlik olmazsa ne yaparým?

Sen bana yaramazsýn der ise Allah bana,
Ne olur benim halim, aðlarým iþte buna.)