Seyyid Muhammed Salih, çok büyük bir veliydi.
Sohbeti, dinleyene pek çok faideliydi.

En bariz vasfý idi, güler yüz ve tatlý dil.
Çok merhametli olup, cömertti, cimri deðil.

O, bir gün buyurdu ki: (Bu din, ilim dinidir.
Ýlim de, ehl-i sünnet âlimden öðrenilir.

Âlim ona denir ki, amildir ilmi ile.
Deðilse, âlim denmez, çok þeyler bilse bile.

Ýlmiyle amil olan bir âlim yoksa eðer,
Onlarýn kitabýný okumak icab eder.

O halis kitaplardan, her gün sekiz sahife,
Okunsa, ifa olur bu çok mühim vazife.

Lakin yalnýz ilimle kurtulamaz bir kiþi.
Amel eylemeyince, mahþerde zordur iþi.

Ýlim, amelden sonra, lazýmdýr bir de ihlas.
Bunsuz da azaplardan kurtuluþ mümkün olmaz.

Þeytan da âlim idi, çok þeyi biliyordu.
Ýhlasý olmayýnca, huzurdan tard olundu.

Bel'am-ý Baura da, âlimdi daha önce.
Ýmansýz gitti lakin ihlasý kaybedince.

Ýhlas þu demektir ki, her amelin, her iþin,
Yapýlmasý demektir sadece Allah için.

Kullar beðensin diye yapýlýrsa bir amel,
Kabul olunmasýna, bu niyet olur engel.)

Bir gün de buyurdu ki: (Ýhlasý elde etmek,
Ýhlaslý kiþilerin yanýnda kolaydýr pek.

Yeter ki, o kiþinin ihlaslý olduðuna,
Ýnanýp, onu sevsin, bu, kâfi gelir ona.

Böyle kâmil bir zata muhabbet ve hüsn-ü zan,
Edenin de, ihlasa ermesi olur asan.

Zira bu büyüklere, varsa sevgi, muhabbet,
Kendiliðinden gelir, ona yardým ve himmet.

Onlar himmet ederse, güç iþler kolay gelir.
Zira veli himmeti, daðý bile devirir.)

Yine o buyurdu ki: (Mütevazý olunuz.
Muvaffak olmak için, çok mühimdir bu husus.

Tevazu göstereni, yükseltir Hak teâlâ.
O tevazu ettikçe, yükselir daha a’la.

Aksine, kibredeni alçaltýr cenâb-ý Hak.
O da büyüklendikçe, küçük görür onu halk.

Hele mahþer gününde, gurur ve kibirliler,
Ayak altýnda kalýp, çok hakaret görürler.

Kolay gidiliyorsa bir kimsenin yanýna,
Mütevazý kimsedir, müjdeler olsun ona.

Eðer kaçýlýyorsa yanýndan bir kiþinin,
Büyük bir felakettir bu hali onun için.

Müslüman, güler yüzlü, tatlý dilli olur hep.
Ona süs ve ziynettir tevazu, hayâ, edep.)