Abdülmecid Þirvani, büyük Ýslam âlimi.
Ýlmi ile, Ýslam’a hizmet etti daimi.

Bu zat, bir sohbetinde buyurdu: (Ey insanlar!
Gaflete gelmeyin ki, ahirette azap var.

Hele kul haklarýnda olur ki öyle dehþet,
Peygamberlere bile, gelir korku ve haþyet.

Bir gýybet, bir iftira, gönül yýkma, su-i zan,
Yüzünden, Cehenneme atýlýr nice insan.

Bu günahlar, girer ki kul hakkýnýn içine,
Atýlýr böyleleri Cehennem ateþine.

Piþman olmamak için mahþer gününde yarýn,
Asla girmemelidir hakkýna insanlarýn.)

Nasihat istediler bir gün de kendisinden.
Buyurdu: (Kardeþlerim, din edeptir tamamen.

Eðer Rabbine karþý edepliyse bir insan,
Ondan hayâ ederek, yapamaz günah, isyan.

Eðer Resule karþý edepliyse o kiþi,
Sünnet-i seniyyeye uygun olur her iþi.

Onun beðenmediði bir þey geçse içinden,
Ondan hayâ ederek, vazgeçer o iþinden.

Anne babaya karþý gösterirse kim edep,
Onlarýn rýzasýný kazanmaya bakar hep.

Sert söylemez onlara, yýkmaz gönüllerini.
Yapar günah olmayan bütün emirlerini.

Arkadaþa karþý da, mühimdir hayâ, edep.
Kýrýcý davranýþtan kaçmalýdýr yine hep.

Hatta onun ismini, duvarda görse eðer,
Önünü ilikleyip, önünden öyle geçer.

Kâfirlere karþý da edepli olmalýdýr.
Dinin yayýlmasýnda bunun çok payý vardýr.

Eshabýn ahlakýna, hayran olup kâfirler,
Çoðu, Ýslamiyet’e seve seve girdiler.)

Bir gün de buyurdu ki: (Kim, þu iki nimete,
Kavuþmuþsa, ermiþtir o, büyük bir devlete.

Birincisi, Ýslam’a tam, kesin riayettir.
Öbürü, bir rehbere sevgi ve muhabbettir.

Eðer bir Müslümanda bu ikisi var ise,
O, kavuþur her türlü saadet ve feyize.

Dinsiz veya mezhebsiz kimseler ile olmak,
Veyahut da onlarýn kitabýný okumak,

Hatta bütün zararlý neþir vasýtalarý,
Kötü arkadaþtýr ki, saptýrýr insanlarý.

Bu bozuk neþriyata, hiç yaklaþmamalýdýr.
Aslandan kaçar gibi, onlardan kaçmalýdýr.

Çünkü aslan, insanýn alýr yalnýz canýný.
Onlar ise, alýrlar dinini, imanýný.

Hakiki âlimlerin kitabýný okuyan,
Kurtulur ahirette Cehennem azabýndan.)