Büyük Ýslam sultaný, o Gazneli Mahmut Han,
Harkan vilayetine gelmiþ idi bir zaman.

Orada, Ebül Hasan Harkani diye bir zat,
Vardý ki, ziyarete gitmiþti onu bizzat.

Harkani hazretleri, Mahmud-u Gaznevi’ye,
Hocasýndan bahsetti, çok büyük zattý diye.

Dedi: (Hocam Bayezid Bistami, ayriyeten,
Öyle kâmil bir veli idi ki hakikaten,

Onu bir defa gören, küfürden kurtulurdu.
Ve bir defa konuþan, hidayeti bulurdu.)

Mahmut Han çok þaþýrýp, dedi: (Ya Ebel Hasen!
Böyle nasýl söylersin Bayezid hakkýnda sen?

Zira Resulullahý gördü nice kâfirler.
Yine de iman ile þereflenemediler.

Bahusus Ebu Cehil ve keza Ebu Leheb,
Allah’ýn resulünü sýk sýk görürlerdi hep.

Bunlar gelemedi de iman ve hidayete,
Bayezid’i gören mi erecek bu devlete?

Senin üstadýn olan Bayezid-i Bistami,
Server-i kâinattan yüksek mi daha yani?

O Resulü görenler, etmediler de iman,
Nasýl onu görenler imana gelir o an?)

Dinledi Ebül Hasen, sultanýn bu sözünü.
Dedi: (Onlar görmedi Allah’ýn Resulünü.

Yani Ebu Cehil’le onun gibi çok ahmak,
Onu göremediler bir Peygamber olarak.

Anlamadýklarýndan Peygamber olduðunu,
Yalnýz görmüþ oldular, Abdullahýn oðlunu.

Yahut Ebu Talib’in yetimidir diyerek,
Baktý ve aldandýlar peygamber bilmeyerek.

Onlar inkâr gözüyle ona baktý yalnýzca.
Bu yüzden aldandýlar, imanla bakmayýnca.

Sýddýk-ý ekber gibi, onlar da, inanarak,
Görmüþ olsalar idi bir Peygamber olarak,

Onlar da, onun gibi imana gelirlerdi.
Onun gibi yükselip, kemale ererlerdi.

Araf suresinde de, Hak teâlâ mealen,
Þöyle buyurmaktadýr, Habibine hitaben:

(Sana baktýklarýný görürsün çok kimsenin.
Fakat üstünlüðünü görmezler onlar senin.)

Hükümdar, bu cevabý dinleyince dikkatle,
Pek hoþuna gitti ve memnun oldu gayetle.

Silindi kalbindeki o itiraz ve inat.
Dedi: (Eder misiniz bana biraz nasihat?)

Buyurdu ki: (Günahtan geri çek her a’zaný.
Kýl her gün cemaatle, beþ vakit namazýný.)