Abdurrahman-ý Sani, ilim ve irfaniyle,
Hizmete adamýþtý, kendini tamamiyle.

Gaye, bir kiþi olsun, kurtarmaktý ateþten.
Daha mühim iþ yoktu, ona göre bu iþten.

Derdi ki: (Ey insanlar, verenler olur aziz.
Zira veren kullarý, çok seviyor Rabbimiz.

Almak istemeyin ki, bu, hiç makbul þey deðil.
Hep almak düþünenler, olurlar hor ve zelil.

Ýnsanlar arasýnda münakaþa ve kavga,
Varsa, almak yüzünden, vuku bulur mutlaka.

Ama vermek yüzünden, çekiþme olmaz zinhar.
Görülmüþ mü, vermekten kavga etsin insanlar?)

Derdi ki: (Peki deyin, kaçýnýn itirazdan.
Zira peki demeyip, kovuldu lain þeytan.

Eshab, Resulullaha, tam itaat ederdi.
Onun her bir emrine, hemen (Peki) derlerdi.

Mübarek huzurunda, edepliydiler gayet.
Sessizce oturur ve etmezlerdi hareket.

Hatta aðaç zannedip, kuþlar o kimseleri,
Gelip, üzerlerine konarlardý ekseri.

Bir kabahat iþledi, eshabdan biri bir gün.
Mübarek kulaðýna gitti bu da Resulün.

Peygamber efendimiz, duyunca bunu hemen,
Buyurdu ki: (Hapsettim öyle ise onu ben!)

Bunu, o sahabiye haber verdiklerinde,
Bir mýh gibi çakýlýp, kala kaldý yerinde.

Vaziyeti nasýlsa, öyle kaldý bu sefer.
Zira (Onu hapsettim!) buyurmuþtu o Server.

Allah'ýn Resulünün emrine muhalefet,
Olur diye, bir milim eylemedi hareket.

Hatta bir ayaðýný, öbürünün yanýna,
Bile getirmedi ki, itiraz olur Ona.

Resule bu derece itaat ederlerdi.
Onun için, canýmýz feda olsun derlerdi.)

Bir gün de buyurdu ki: (Ey cemaat, bu nefis,
Öyle bir canavar ki, aman dikkat ediniz!

Bir ahtapot misali, insanýn vücudunu,
Kollarýyla sarmýþtýr, düþünün böyle onu.

Haram ile beslenir, nefs denen bu canavar.
Serpilir, kuvvetlenir, iþlendikçe haramlar.

Yegane, tek gayesi þudur ki iþbu nefsin,
Sahibini, ebedi azaba sürüklesin.

Siz düþman aramayýn kendi haricinizde.
En büyük düþmanýnýz, nefistir içinizde.

Ondan kurtulmak için, iki yol vardýr ancak.
Birisi, gýdasýný kesmektir tam olarak.

Yani iþlenmez ise en küçük günah bile,
O, gýdasýz kalarak, zayýflar tamamiyle.

Öbürü, kelime-i tevhidi söylemektir.
Yani Allah zikri de, onu çok zaifletir.)