Abdülhakim Arvasi, büyük Allah adamý.
Sohbeti, süpürürdü kalblerden hüznü, gamý.

Bir gün, bir talebesi bu veliye gelerek,
Dedi: (Alamýyorum namazdan manevi zevk.

Tasavvuf hallerim de gittikçe kaybolmakta.
Bana bir tavsiyeniz olacak mý bu babta?)

Buyurdu ki: (Yediðin lokmalara dikkat et.
Yemek adabýna da, eyle hem tam riayet.)

Araþtýrdý talebe yedikleri taamý.
Gördü ki, helal yoldan kazanýlmýþ tamamý.

Gelip arz eyledi ki: (Yediðimiz yemekler,
Helal olup, haramla karýþmýþ deðildirler.)

Buyurdu ki: (Evladým, git, az daha araþtýr.
Muhakkak yaptýðýnýz baþka yanlýþ iþ vardýr.)

Nihayet öðrendi ki o araþtýrdýðýnda,
Þüpheli tek bir odun yakýlmýþ ocaðýnda.

Bu günahtan ötürü, etti tövbe istiðfar.
O iyi hallerini kazandý yine tekrar.

Bir talebesi dahi, eyledi ki þöyle arz:
(Nasýl kýlabiliriz huþu ile bir namaz?)

Buyurdu ki: (Huzurla yemeli helal taam.
Ve abdest alýrken de, huzurlu olmalý tam.

Yine düþünmeli ki namaza durduðunda:
Ben, kimin huzurunda duruyorum þu anda?)

Bir gün de buyurdu ki: (Her iþte, samimiyet,
Yani sýrf Allah için olmalý halis niyet.

Kalb ile doðru niyet etmedikçe bir kiþi,
Asla baþlamamalý yapmak için bir iþi.

Dünya ve ahirete yaramayan þeylerle,
Vakit geçirmemeli zararlý iþle hele.

Önce Ýslamiyet’i, yani ilmihalini,
Öðrenip, ona göre düzeltmeli halini.

Evine, dinsizlerin, yahut mezhepsizlerin,
Yazdýðý kitaplarý, hiç getirmemelisin.

Çünkü o kitaplarý okuyan, zehirlenir.
Hatta sonsuz olarak azaba sürüklenir.

Dost düþman herkes ile, güler yüz, tatlý dilli,
Geçinip, münakaþa ve kavga etmemeli.

Ýnsanlarýn özrünü, kabul etmelidir hem.
Kusurlarý olursa, affetmelidir hemen.

Müslümanlýk, sadece namaz, oruç deðildir.
Bunlar, her Müslümanýn kulluk vazifesidir.

Kimseyi üzmemektir bu dinde asýl gaye.
Bunu yapan, kavuþur rýza-i ilahiye.

Âlimlerden birine sordular bir aralýk:
(Ne ile belli olur insanda evliyalýk?)

Buyurdu ki: (Evliya, hep güler yüzlüdürler.
Huylarý iyi olup, özrü kabul ederler.

Münakaþa etmezler ve cömerttirler gayet.
Dinli dinsiz herkese, ederler hep merhamet.)