O Ebu Abdullah-ý Magribi hazretleri,
Pek fazla tesirliydi, söz ve nasihatleri.

Evliya-yý kiramdan olan bu mübarek zat,
Þu güzel sözleriyle ederdi hep nasihat:

(Mümin olan, öðrenir önce ilmihalini.
Sonra da buna göre, düzeltir her halini.

Çeker ki kendisini gece gündüz hesaba,
Düþmesin ahirette Cehenneme, azaba.

Ahiret derdi ile dertlenmiþtir o hepten.
Ölüm ve ahireti düþünür bu sebepten.

Ey insanlar bilin ki, ölüm hak, ahiret hak.
Bugün yarýn herkese, o, gelecek muhakkak.

Ýnsan ne gafildir ki, hiç düþünmez yarýný.
Sayar ve hesab eder parasýný, malýný.

Lakin her gün binlerce alýp verir de nefes,
Hiç bunlarý saymayý hatýrýna getirmez.

Halbuki her nefesten, hesap var ahirette.
O, bunlardan habersiz, ömür sürer gafletle.

Bir iki saniyelik bir iþtir ölüm hali.
Ölünce, yarým kalýr hesaplarý, hayali.

Halbuki gerçek mümin, yataða yattýðýnda,
Ölümü hazýr bilir yastýðýnýn altýnda.

Uyandýðý vakit de karþýsýnda görür hep.
Fazla uzun emeller beslemez bundan sebep.)

Bir gün de buyurdu ki: (Ebedi saadete,
Ermek için, sarýl hep ibadet ve taate.

Ölüm ve ahireti hiç çýkarma yâdýndan.
Yakýn bil ecelini, hem bugün ve yarýndan.

Ölümü çok düþünen, ona tam hazýr olur.
Bu hazýrlýk hali de, verir ona tam huzur.

Eceli geldiðinde, telaþ etmez katiyen.
Çünkü hazýrlýðýný, o yapmýþtýr kâmilen.

Halbuki düþünmezse hiç ölümü bir insan,
Bir telaþa kapýlýr eceli geldiði an.

O da hazýrlýðýný yapsaydý daha önce,
Telaþa kapýlmazdý Azrail’i görünce.

Ayrýca, kim ölümü çok düþünürse þayet,
O kimsenin ömründe, olur yümün, bereket.

Hiç hatýrlamýyorsa ölümü bir kiþi de,
Ömrü daha kýsalýr, hakikat budur iþte.)

Bir gün de buyurdu ki: Mahþerde bir Mizan var.
Tek tek hesap verecek her iþinden insanlar.

(Ne için böyle yaptýn?) diye sorulduðunda,
Herkes, bir baþkasýna rücu eder o anda.

Kimi der ki: (Ya Rabbi, bunu ben bilmiyordum.
Bunu, falan kimsenin kitabýndan okudum.)

Yahut (Filan hocaya sordum bu meseleyi.
Onun dediði gibi iþledim ben bu þeyi.)

Öðrendiði doðruysa, denir ki o kimseye:
Onunla Cennete gir, kimden öðrendin ise.)