Abdülkebir evliya, âlim ve veli bir zat.
Bir gün, sevdiklerine, þöyle etti nasihat:

Resulullah buyurdu: (Akþam sabah, melekler,
Amel defterlerini, Allah’a arz ederler.

Baþýnda ve sonunda iyi iþ varsa þayet,
Gün içindekileri, olur af ve maðfiret.)

Osman Haruni var ki, âlim ve evliyadan,
O, þöyle buyurmuþtur talebeye bir zaman:

(Hesap günü gelince, bilcümle peygamberler,
Bütün Müslümanlarla, hem âlim ve veliler,

Yarýn hesap gününde, Allah’ýn huzurunda,
Sorguya çekilirler hep namaz hususunda.

Beþ vakit farz namazý, þartlarýna uyarak,
Ýhlas ile kýlanlar, kurtulurlar muhakkak.

Lakin özrü olmadan, vaktini geçirenler,
Veyl adlý Cehennemde, acý azap çekerler.)

Yani Veyl adýndaki o azap, pek çetindir.
Bu, namazý kazaya býrakanlar içindir.

Ya hiç kýlmayanlarýn, nice olur halleri?
Öyleyse namazlarý asla geçirmemeli.

Hayr-i Nessac adýnda, Allah’ýn bir velisi,
Vardý ki, þöyle diyor onun bir talebesi:

Hocamýn yanýndaydým ölüm hastalýðýnda.
En son nefeslerini alýyordu o anda.

Birden kapýya doðru dikkatlice bakarak,
Konuþmaya baþladý yerinden doðrularak.

Dedi ki: (Allah sana, ruhumu kabzetmeyi,
Emreyledi bana da, namaz eda etmeyi.

Þu an namaz vaktidir, izin ver de, kalkarak,
Bana emr olunaný yapayým son olarak.

Ben, Rabbimin emrini yapayým da ölmeden,
Sen de, sana düþeni yaparsýn sonra hemen.)

O zaman anladýk ki hayretle ordakiler,
Hazret-i Azrail’le konuþuyormuþ meðer.

Sonra, abdest aldý ve namaza durdu hemen.
Bitirip, yataðýna uzandý beklemeden.

Gözlerini kapayýp, getirdi þehadeti.
Sonra, (Allah!) diyerek ruhunu teslim etti.

Rüyada buyurdu ki çok sevdiði bir zata:
(Sýkýntýdan kurtulup, kavuþtum tam rahata.)