Ýmam-ý Gazali’nin bazý kitaplarýnda,
Þu kýymetli bilgiler vardýr ölüm hakkýnda:

Ölüm, büyük bir iþ ve korkunç bir tehlikedir.
Lakin bunu insanlar iyi bilmemektedir.

Hatýrlasalar bile ölümü ara sýra,
Fazla tesir etmiyor gafletten insanlara.

Öyle dalmýþlardýr ki, dünya meþgalesine,
Baþka þey gelmez olmuþ maalesef kalblerine.

Bundan kurtulmak için, çekilip bir kenara,
Þöyle söylemelidir nefsine ara ara:

(Ey nefsim ömür geçti, yakýnda öleceksin.
Lakin görüyorum ki, sen hâlâ gaflettesin.

Eðer uzak görürsen þimdi henüz eceli,
Düþün, ani olarak ölüp de gidenleri.

Birlikte oturduðun, yiyip içip güldüðün,
Nice tanýdýklarýn nerdeler hani bugün?

Düþün o senden önce ölen yoldaþlarýný.
Nasýl kara topraða koydular baþlarýný.

Ýþte, nasýl yuttuysa onlarý kara toprak,
Çok yakýnda, seni de yutacaktýr muhakkak.

Mezardaki halini hiç düþünmüyor musun?
Nasýl birbirlerinden ayrýlacak her uzvun?

Sonra, mezarýndaki o kurtlar, o böcekler,
Gözlerini, dilini kemirip yiyecekler.

Sen o vaziyetteyken gelirler vârislerin.
Hemen taksim edilir býraktýðýn servetin.

Hatta hanýmýn dahi baþkasýyle evlenir.
Bunlarý göreceksin yakýnda sen de bir bir.

Senden evvel ölenler piþmansa nasýl þu an,
Sen de gaflet edersen, olursun öyle piþman.

Halbuki sen onlardan kaldýn da az geriye,
Hâlâ bir ders ve ibret almazsýn, acep niye?

Her gün görüyorsun da geçen cenazeleri,
Niçin düþünmüyorsun hiç ölüm ve eceli?

Zannetme ki, onlarý seyredersin böyle hep.
Bir gün götürmezler mi seni de böyle acep?

Ey nefsim uyan artýk, ömrün sona geldi bak.
Az daha yaþasan da, öleceksin muhakkak.

Bir þey muhakkak ise, onu oldu bilmeli.
O halde uzak deðil, yakýnda bil eceli.

Düþün ki, ona göre yapasýn bir hazýrlýk.
Sonsuz bir yolculuða çýkýyorsun sen artýk.

Piþman olmamak için yarýn Mizan önünde,
Bütün hazýrlýðýný yap ve bitir bu günde.

Zira o gün mahþerde, hesap var her bir iþten.
Hesap kötü giderse, kurtulunmaz ateþten.

Öyleyse çok oku da, öðren ilmihalini.
Ve hemen buna göre, düzelt bütün halini.