Abdülvehhab-ý Mýsri, gönül dostu bir veli.
Nasihati, herkese olurdu faideli.
Bu zat buyuruyor ki, (Ýtikat ve ameli,
Bozuk olanlar ile, asla görüþmemeli.
Bid’at sahipleriyle olmayýn ki arkadaþ,
Sizi de felakete sürükler yavaþ yavaþ.
Kendisini þeyh diye tanýtýrsa bir kimse,
Velakin yaþayýþý, dine uygun deðilse,
Hiç ona yakýn olma, yakýnsan ayrýl hemen.
Hatta kaç o kimsenin bulunduðu beldeden.
Zira o, çok sinsi bir hýrsýzdýr, ondan çekin.
Dinini, imanýný çalar o zira senin.
O kiþi, gösterse de binbir türlü keramet,
Þeytanýn tuzaðýna düþürür seni elbet.
Böyle sahtekârlarla, olma sakýn arkadaþ.
Aslandan kaçar gibi, yanlarýndan uzaklaþ.
Kim ki, Ýslamiyet’e uymuyorsa ihlasla,
Onu, Allah adamý sanmayýnýz siz asla.
Zahid gibi görünüp, âlim de olsa namý,
Ýslam’a uymadýkça, olmaz Allah adamý.)
Buyurdu: (Günahlarýn en çirkini, küfürdür.
Yani imansýz olan, her kötüden kötüdür.
Ýmaný olmayanlar, yapsa da çok hasenat,
Göremez ahirette bir ecir ve mükafat.
Günahlarý iþlemek, ruhlarý hasta eder.
Bu hastalýk artarsa, o ruh ölür bu sefer.
Ruhun ölmesi ise, imaný kaybetmektir.
Ruhu ölen bir kimse, küfre düþtü demektir.
Ýmaný olmayanýn, (kalbim temiz) demesi,
Boþ laf olup, aldatýr kendini ve herkesi.
Çünkü ölmüþ olan kalb, temizlikten mahrumdur.
Kalbler, ancak imanla nurlu ve temiz olur.)
Buyurdu: (Günahlarýn en baþýnda, þirk gelir.
Bu da, Hak teâlâya ortak koþmak demektir.
Allahü teâlâdan baþkasýna, kim eðer,
(Yaratýcý) der ise, mâzallah küfre girer
Çünkü yoktan yaratmak, sýrf Allah’a mahsustur.
Bunu, insanlar için kullanmak, çirkin olur.
Yine bir Müslümanýn, bir söz veya iþinde,
Yüz çeþit mana olup, bunlarýn da içinde,
Ýmanlý olduðunu gösterse tek birisi,
Lakin küfrü bildirse doksan dokuz tanesi,
Müslüman olduðunu söylemelidir yine.
Çünkü hep hüsn-ü zanla bakmalýdýr mümine.
Yalnýz mümin olana böyle hüküm verilir.
Müslüman olmayanlar, buna layýk deðildir.
Son nefeste imansýz gitmeye sebep olan,
Sözlerden de sakýnmak lazýmdýr yine her an.
Velhasýl imanýný, ehl-i sünnet üzere,
Düzeltmesi lazýmdýr her Müslüman ilk kere.) |