Ahmet Mekki Efendi, âlimdi zamanýnda.
Huzura kavuþurdu herkes onun yanýnda.

Ona, bir dini sual olsaydý eðer soran,
Hemen cevap vermezdi, bir kitaba bakmadan.

O bir gün buyurdu ki: (Bu din, ilim dinidir.
Ben Müslümaným diyen, dinini bilmelidir.

Bunu bildirmektedir yine Resulullah da.
Þöyle buyurmuþlardýr Eshabýna bu babta:

(Nerede ilim varsa, orada Ýslamiyet,
Ýlimsiz yerde ise, kâfirlik vardýr elbet.)

O halde dinimizi nereden öðrenelim?
Her önüne gelenden öðrenilir mi ilim?

Saf ve temiz gençleri aldatmak için çýkan,
Türlü yalanlar ile, çala kalem yazýlan,

Çok kitaplar vardýr ki, içi zehir saçýyor.
Okuyan kimselerin, imanýný çalýyor.

Ve yine dinsizlerin, para kazanmak için,
Yahut da papazlarýn, Ýslam’ý yýkmak için,

Parlak kelimelerle yazdýðý kitaplar var.
Mutlaka zehirlenir bunlarý okuyanlar.

Bu gibi neþriyatlar, çok zararlýdýr elbet.
Öðrenilebilir mi bunlardan Ýslamiyet?

Mesela aðrý olsa gözünde bir kiþinin,
Kime müracaat eder, o kimse bu iþ için?

Hakime, avukata, öðretmene mi gider?
Yoksa, bir tabibe mi gidip bunu arz eder?

Elbette bir (Tabib)e gidip söyler derdini.
Tam ehlinden öðrenir derdinin çaresini.

Dinini, imanýný öðrenmek isteyen de,
Ehline gitmelidir bunun için elbette.

Gitmeyip bunun için hakime, avukata,
Gider tam mütehassýs (Din âlimi) bir zata.

Bu din mütehassýsý acaba nerde vardýr?
Beyrut’ta, Suriye’de, yoksa Irak’ta mýdýr?

Hayýr, böyle âlimler kalmadý esasýnda.
Din mütehassýslarý, þimdi toprak altýnda.

(Hakiki din âlimi) olmak için, bir adam,
Fen ve edebiyatta bilgi sahibidir tam.

Kur’an-ý kerim ile hadis-i þeriflerin,
Manalarýnda dahi bilgisi vardýr derin.

Tam mahirdir Ýslam’ýn yirmi ana ilminde.
Ve bilir tali olan seksen din ilmini de.

Vakýftýr dört mezhebin ince konularýna.
Varmýþtýr bunda hatta ictihad makamýna.

Vilayet-i hassa-i Muhammediye diye,
Ermiþtir tasavvufta en yüksek mertebeye.

Bugün, âlim geçinen kimseler çoktur, fakat,
Yoktur bu vasýflarda din âlimi böyle zat.)