Abdurrahman-ý Sani, hem âlim, hem veliydi.
Kâmil insan olduðu, her halinden belliydi.

Öyle tesirliydi ki sohbeti dinleyene,
Ab-ý hayat sunardý, konuþurken ehline.

Bir gün de buyurdu ki: (Ölüm var ey cemaat!
Ölümden sonra baþlar hakiki, asýl hayat.

Bu dünya bir hayaldir, vefasýz, fanidir hem.
Ahiret öyle deðil, ebedidir o âlem.

Kötü gözle bakmayýn, sakýn bir Müslümana.
Hep hüsn-ü zan üzere bulunun her insana.

Mümine, muhabbetle bakmak da ibadettir.
Sakýn sert bakmayýn ki, bu, büyük bir afettir.

Eðer sizi üzerse, bir mümin kardeþiniz,
Sabredip, kendisine karþýlýk vermeyiniz.

Hatta ikram ediniz o din kardeþinize.
Böyle emretmektedir dinimiz zira bize.)

Bir gün de buyurdu ki: (Ýlim, amel, ihlasý,
Temine çalýþýn ki, budur dinin esasý.

Bize, Hakk’ýn rýzasý lüzumludur esasen.
Kullarý memnun etmek, mümkün olmaz ki zaten.

Kim, Allah rýzasýný ararsa her iþinde,
Kullar da razý olur ondan neticesinde.

Kim de memnun etmeye uðraþýrsa kullarý,
Allah ve kul indinde, hiç olmaz itibarý.)

Bir gün, bu veli zata sordular: (Neden acep,
Ýyi kötü her insan, seviyorlar sizi hep?)

Buyurdu: (Bize yalnýz, lazýmdýr Hak rýzasý.
Asla mühim deðildir, kulun razý olmasý.

Ýnsanlar sevsin diye uðraþmayýz biz asla.
Zira böyle hareket, baðdaþmaz hiç ihlasla.

Kim, Hakk’ýn rýzasýný, almaya etse gayret,
Halk da, ister istemez, severler onu gayet.

Kim, gönlünü Allah'tan, kullara çevirirse,
Bilakis seven olmaz, kullardan onu kimse.)

Bir gün de buyurdu ki: (Bu Allah adamlarý,
Zulmetten, nura doðru çekerler insanlarý.

Bir Ýslam âlimini tanýyýp, onu sevmek,
Öyle bir nimettir ki, benzeri bulunmaz pek.

Çünkü böyle bir zatýn, bir þefkatli bakmasý,
Temizler gönüllerde olan kiri ve pasý.

Edebilmek için de ondan çok istifade,
Edepli olmalýdýr yanýnda pek ziyade.

(Edeb)in bir tarifi, itiraz etmemektir.
Onun her bir emrine, hemen peki demektir.

Bu Allah adamlarý öyle büyüklerdir ki,
Mesela bir beldeden, yürüyüp geçse biri,

O zatýn hürmetine, o yere, Hak teâlâ,
Tam kýrk gün müddet ile, göndermez kaza, bela.

Çünkü onlar, Allah'ýn sevgili kullarýdýr.
Onlarýn hürmetine, bela geri alýnýr.

O büyük insanlarýn hürmet ve hatýrýna,
Her kim dua ederse, kavuþur muradýna.)