Ýmam-ý Gazali ki, çok kitaplarý vardýr.
Bu zat ölüm hakkýnda þöyle buyurmaktadýr:

Ubade bin Samit’den edilir ki rivayet:
Kim Kur’an-ý kerimi ederse çok tilavet,

Vakta ki o Müslüman, gelse ölüm anýna,
Kur’an dahi, acilen gelir onun yanýna.

Ne zaman ki o mevta yýkanýp kefenlenir,
Kur’an-ý kerim dahi, hep o kimse iledir.

Vakta ki tekfin bitip, giderken kabristana,
Gelip girer, göðsüyle kefeni arasýna.

Kabre konulduðunda, az sonra Münker-Nekir,
Adýnda iki melek, o kabre geliverir.

Kabir suallerini sorarken o mevtaya,
Kur’an çýkýp yerinden, gelip girer araya.

Melekler ona der ki: (Sen çýk ki aramýzdan,
Biz sual soracaðýz bu kimseye bu zaman.)

Meleklere cevaben, Kur’an-ý kerim dahi,
Der ki: (Ben, bu kimseden ayrýlamam vallahi.

Çünkü çok okuyordu, o beni hayatýnda.
Ben de garip býrakmam onu garip anýnda.)

Fasýklardan birisi, etmiþti bir gün vefat.
Rüyada gördü onu, hal ehli, iyi bir zat.

Azaplar içindeydi, hüzün çöktü kalbine.
Aradan zaman geçti, rüyada gördü yine.

Baktý ki hali iyi, sevinip buna derhal,
(Hikmeti nedir?) diye eyledi ondan sual.

O dedi: (Yanýmýza geldi bir mübarek zat.
O gelince, azaptan kurtulup oldum rahat.)

Mevta, kabirlerinde görür ve iþitirler.
Ziyaret edenleri görür, tanýr, bilirler.

Zira Peygamberimiz buyurdular ki yine:
(Bir kimse vefat edip, konulunca kabrine,

Defin iþi bitip de, daðýlýrken insanlar,
Halkýn ayak sesini, kabrinden o da duyar.)

Bedir’de öldürülen yetmiþ kadar kâfirin,
Hepsini, bir çukura doldurdu eshab o gün.

Bundan birkaç gün sonra, Allah’ýn Sevgilisi,
O çukurun baþýna gelip durdu kendisi.

Her birinin adýný söyleyip birer birer,
O çukurdakilere þöyle hitap ettiler:

(Ben, kavuþtum Rabbimin vaad ettiði zafere.
Siz de, kavuþtunuz mu azap ve elemlere?)

Sordu hazret-i Ömer: (Ey Hakkýn Peygamberi!
Çürümüþ leþlere mi söylersin bu sözleri?)

Buyurdu ki: (Ya Ömer, yemin ederim ki, siz,
Beni, onlardan fazla duyucu deðilsiniz.)