Yakub-i Germiyani, gönül ehli bir kiþi.
Ýnsanlarý ateþten kurtarmaktý tek iþi.

Her hali, insanlara olurdu ibret ve ders.
Hep güler yüzlü idi, severdi onu herkes.

O, bir gün buyurdu ki: (Kaçýnýn kul hakkýndan.
Mahþerde, zor kalkýlýr zira bu hak altýndan.

En iyisi, dünyada hemen helallaþmaktýr.
Ahirete gidince, tekrar uðraþmamaktýr.

Ahirete kalýrsa eðer alacaðýnýz,
Hakkýnýz ne kadarsa, o kadar alýrsýnýz.

Yok, helal ederseniz dünyada onu fakat,
Bin katý alýrsýnýz, ahirette mükafat.

Ters dahi dönebilir o hesap ahirette.
Orada borçlu çýkýp, kalýrsýnýz hayrette.

Nice alacaklýlar vardýr ki zira o gün,
Borçlu hale düþer de, helak olur büsbütün.)

Bir gün de buyurdu ki: (Dinimiz üç esastýr.
Önce ilim ve amel, üçüncüsü ihlastýr.

Bir iþi, Allah için yapmazsa eðer bir kul,
Hak teâlâ indinde, olmaz iyi ve makbul.

Bir amelin, indallah kabul olmasý için,
Ýhlasla yapýlmasý lazým gelir o iþin.

Ýhlassýz iþler için, verilmez bir þey sana.
Eski paçavra gibi çarpýlýr suratýna.

Bir iþin halisiyle bozuðu da, zahiren,
Çok benzer olsa bile, ayrýdýr birbirinden.

Hakiki çiçek ile, yapma, sun'i bir çiçek,
Ne kadar benzese de, ayrýdýr, bu bir gerçek.

Musa aleyhisselam, giderken Tur daðýna,
Yarý yolda, bir abid çýkýverdi yoluna.

Ve hazret-i Musa'dan etti ki þöyle talep:
(Allah’a sual et ki, razý mý benden acep?)

Musa Nebi, (Sorayým) buyurup ona yine,
Bunu, Tur-i Sina'da sual etti Rabbine.

Hak teâlâ buyurdu: (Razý deðilim asla.
Zira ibadetini o yapmýyor ihlasla.)

Yine buyuruyor ki Behaeddin Buhari:
(Mekke'de, görmüþ idim sakallý, yaþlý biri.

Kâbe’nin örtüsüne sarýlmýþ yalvarýyor.
Gözlerinden sel gibi, yaþlar yuvarlanýyor.

Kalbine nazar ettim, dünyaya etmiþ meyil.
Yani o yalvarýþý, samimi, halis deðil.

Bir genci de gördüm ki, hem Mina pazarýnda,
Çok büyük alýþveriþ yapýyordu o anda.

Kalbine nazar ettim, eser yoktu dünyadan.
Bir an gafil deðildi, Allahü teâlâdan.

Ýhlasla yaptýðýndan genç o alýþ veriþi,
Hak teâlâ indinde makbul idi o iþi.

Zira cenâb-ý Allah, ihlasý beðeniyor.
Ýhlassýz amellere, bir karþýlýk vermiyor.)