Abdullah-ý Dehlevi, büyük âlim, evliya.
Onun hizmetleriyle din ilmi oldu ihya.

Bu zat, bir sohbetinde þöyle buyurmaktadýr:
(Þereflerin büyüðü, iman ehli olmaktýr.)

Baþka bir sohbetinde, buyurdu ki oðluna:
(Bakma kötü göz ile, hiçbir Allah kuluna.

Bir kâfiri görürsen, þöyle düþün ey oðul:
Olur ki, bu dünyadan, imanla gider bu kul.

Oysa benim, imanla gidip gitmeyeceðim,
Kesin belli deðildir, neye güveneceðim?

Belki o, ileride iman eder, kim bilir.
O takdirde o benden, daha faziletlidir.

Müminler arasýnda, varsa sevgi, muhabbet,
Ýþte odur, Allah’ýn en sevdiði ibadet.

Ve hatta bu muhabbet, þartýdýr imanýn da.
Yani bu sevgi yoksa, yok olur o iman da.

Bir mümin, bir mümine, sýrf Müslümanlýðýndan,
Ötürü buðz ederse, o, olamaz Müslüman.)

Bir gün de buyurdu ki: (Çok sakýnýn küfürden.
Zira küfrün cezasý, yanmaktýr ebediyen.

Müminin, çok günahý olsa da, o gün yine,
Sonsuz azapta kalmaz, imaný hürmetine.

Ebedi saadete kavuþabilmek için,
Ýman ile ölmesi lazým gelir kiþinin.

Birinin, çok nadide inci, mücevherleri,
Olursa, koyacak yer bulamaz o þeyleri.

Hýrsýz çalmasýn diye, arar türlü çareler.
Hatta kaçar uykusu bu yüzden çok geceler.

Ýþte imanýmýz da, böyle çok kýymetlidir.
Onu korumak için, tir tir titremelidir.

Öyle kötü devirde yaþýyoruz ki þu an,
Ýmanýný, bir anda kaybedebilir insan.

Kiþi, bir kelimeyle, nasýl ki mümin olur,
Bir kelime ile de, o imaný kaybolur.

Dinin kýymet verdiði bir þeyi, tahkir etmek,
Tahkir ettiðine de, aksine kýymet vermek,

Küfr-i hükmi olur ki, gayet tehlikelidir.
Yani hükmen, o kiþi, imanýný yitirir.

Ýslam bilgilerine ve din âlimlerine,
Hakaret etmek dahi, küfürdür elbet yine.

Biri, kâfir olmaya mâzallah etse niyet,
Niyet ettiði anda, kâfir olur o elbet.

Küfre sebep olacak bir kelimeyi, insan,
Bile bile söylerse, imaný gider o an.

Bilmeyerek söylerse, yine tehlikelidir.
Çoðu âlime göre, bu da küfre sebeptir.

Küfre sebep olacak bir iþi de, kim eðer,
Bile bile yaparsa, mâzallah küfre girer.

Bilmeyerek yapýnca, çoðu âlime göre,
Çok tehlikeli olup, o dahi girer küfre.)