Abdülhakim Arvasi, büyük âlim ve veli.
Sohbeti, insanlara olurdu faideli.

Bir gün, sevdikleriyle bir sohbet esnasýnda,
Buyurdu ki: (Bu sýhhat, ne nimettir aslýnda.

Göz, kulak, hele akýl, ne güzel birer ihsan.
Zira þimdi mahrumdur bunlardan nice insan.

Soracak Hak teâlâ, mahþerde bize yarýn.
Ki: (Bu azalarýný, nerelerde kullandýn?

Nerede heba ettin gençliðini, ömrünü?)
Bunlara cevap vermek, çok zordur mahþer günü.

Hadiste buyuruldu: (Hasta olmadan evvel,
Sýhhatin kýymetini bilmelidir mükemmel.)

Bunun gibi, fakirlik gelmeden daha önce,
Zenginliðin kýymeti bilinmeli güzelce.

Bir de ölüm gelmeden, bu ömür ve hayatýn,
Kýymetini bilin ki, sorulur size yarýn.)

Bir gün de buyurdu ki: (Çalýþmak icab eder.
Zira selam vermedi, boþ durana o Server.

Çalýþan Müslümaný, çok seviyor Rabbimiz.
Bunlar, iki cihanda olurlar üstün, aziz.

Þeytan musallat olur, boþ durana muhakkak.
Boþ vakit geçireni, hiç sevmez cenâb-ý Hak.

Bu dünya bir gün biter, gaflete gelmeyiniz.
Arkanýzdan, süratle geliyor eceliniz.)

Bir gün de buyurdu ki: (Vefasýzdýr bu dünya.
Sanki hayal gibidir, yahut tatlý bir rüya.

Allah'ýn men ettiði ne varsa, hep dünyadýr.
Yani dünya, kýsaca haram ve mekruhlardýr.

Atmak için kalbinden, dünya muhabbetini,
Dinlemek lazým gelir, âlimler sohbetini.

Onlarýn, acýyarak, þefkatle bir bakmasý,
Siler atar kalblerden karartý, kir ve pasý.)

Günah iþleyenleri görse idi o eðer,
Derdi ki: (Ya ilahi, bunlara hidayet ver.)

Yine buyururdu ki: (Ahir zaman bu devir.
Kýzmak zamaný deðil, acýmak lazým gelir.

Cehennem þu anda var, azabý da çok çetin.
Günahkâr kimseleri bekliyor yakmak için.

Kurtarmak gayesiyle kullarý Cehennemden,
Cömert davranmalýdýr, daha önce her þeyden.

Para pul yoksa bile, bir güler yüz, tatlý dil,
Göstermek gerekir ki, bu da fazla zor deðil.

Hep güler yüzlü idi kendi de hakikaten.
Ayrýca, þefkatli ve çok cömertti hilkaten.

Sözü tesir ederdi, gönlüne her kiþinin.
Zira hep ihlas ile söylerdi Allah için.

Söylediði þeyleri, yapardý kendi önce.
Herkes ibret alýrdý, onu böyle görünce.)