Yakub-i Germiyani, ilim ehli bir zattý.
Onun hali, herkese öðüt ve nasihattý.

Üstadýndan aldýðý feyiz ve ilham ile,
Evliyalýk yolunda, gelmiþ idi kemale.

Lakin o, gizlerdi hep kendisini aðyardan.
Halk içinde Hak ile bulunurdu her zaman.

O, gittiði yerlere veriyordu bir huzur.
Onu gören kimseyi, kaplardý neþe, sürur.

Yanýna, dertli biri gelseydi üzülerek,
Ayrýlýrdý az sonra, neþe ile, gülerek.

Dostlarý ziyarette geçerdi çoðu vakti.
Dolaþýrdý gece gün, yoktu istirahati.

Derdi ki: (Ey insanlar, merhametli olunuz.
Müminlerin kalbini neþeyle doldurunuz.

Hizmet için de olsa, kalb kýrmayýn hayatta.
Kimseyi incitmeyin, kâfir de olsa hatta.

Çünkü o da Allah'ýn bir kuludur nihayet.
Onlara da acýyýp, etmeliyiz merhamet.)

Derdi ki: (Çok sakýnýn, hem kibir ve gururdan.
Zira iblis, kibirle kovulmuþtu huzurdan.

Ýblis ki, yüzbin sene yapmýþ idi ibadet.
Meleklerin hocasý olmuþtu en nihayet.

Ona býrakýlmýþtý idaresi göklerin.
Ona gýbta ederdi cümlesi meleklerin.

Lakin kibirlenince, kaybetti bu nimeti.
Allah'ýn huzurundan, tard olundu ebedi.

Çünkü o, (Ben Adem'den, hayýrlýyým) diyerek,
Ona secde etmedi, bir an kibirlenerek.

Halbuki tevazuya bürünürse kul eðer,
Hak teâlâ indinde, bulur kýymet ve deðer.

Bugün iki Müslüman, düþse bir ihtilafa,
Her biri, (Ben haklýyým) diyor öbür tarafa.

Halbuki haklý olsa, ne geçecek eline?
Belki de az bir zaman kalmýþtýr eceline.

Yakýnda, ikisi de ölecek en nihayet.
Kimin haklý olduðu, çýkacak yarýn elbet.

Bu hal, þu koyunlarýn haline benzer aynen.
Ýtiþip kakýþýrlar, mezbahaya giderken.

Halbuki biraz sonra hepsi boðazlanýrlar.
Onlar, bundan habersiz, kavga edip dururlar.

Rahmetin gelmesine vesiledir tevazu.
Zira yüksek daðlardan, aþaðýya akar su.

Ýnsan da, kendisini aþaðý görür ise,
Rahmet-i ilahiden, alýr büyük bir hisse.

Gül, ovada yetiþir, su, aþaðý akar hep.
Müminin ziynetidir, tevazu, hayâ, edep.)