Abdurrahman-ý Sani, devrinin evliyasý.
Sohbeti, süpürürdü kalbden kiri ve pasý.

O bir gün buyurdu ki: (Ýnsanda nefis vardýr.
O, haramla beslenen, güçlü bir canavardýr.

Allahü teâlânýn düþmanýdýr o hatta.
Ve ondan daha ahmak þey yoktur kâinatta.

Siz, düþman aramayýn dýþarda kendinize.
En büyük düþmanýnýz, nefistir zira size.

Yaralý kaplan gibi, saldýrýr hiç durmadan.
Hatta ölene kadar, vazgeçmez bu davadan.

Mühim hususiyeti þudur ki bir de onun,
Ýster ki, cümle âlem, emrine eðsin boyun.

Lakin bulamayýnca, dýþarda bu zemini,
Hanýma zulmederek, yapar bu isteðini.

Yani gücü yetmezse baþkasýný ezmeye,
Bu sefer evde baþlar, hanýma zulmetmeye.

Halbuki hiç bir amel, havada kalmaz elbet.
Bir bir kayda geçiyor, her bir iþ ve hareket.

Yani her iþ, yazýlýr ya günah, ya da sevap.
Olur karþýlýðý da, ya mükafat, ya azap.

Eðer helallaþmazsa, çeker acý azabý.
Haným da sabrederse, alýr sabýr sevabý.

Onun için her mümin, çýkarken hanesinden,
Helallýk almalýdýr, her sabah zevcesinden.)

Bir gün de buyurdu ki: (Elbette ölüm vardýr.
Ölüm, ruhun bedenden ayrýlýp çýkmasýdýr.

Öyle þiddetlidir ki can verme acýsý hem,
Hiçtir onun yanýnda, dünyadaki her elem.

Sanki onun içinde bir dikenli çalý var.
Onu tutup, aðzýndan, kuvvetle çekiyorlar.

Dikenlerin her biri takýlmýþ etrafýna,
O yerleri yýrtarak, çok elem verir ona.

Ýþte bu çalýdaki dikenler, sanki aynen,
Bir dünya baðlýlýðý, sevgisidir esasen.

Para pul, mevki makam, nam ve þöhret, sim-ü zer,
Dünya için olursa, dikendir hepsi birer.

Bunlar, halis niyetle, yani sýrf Allah için,
Talep edilirlerse, olmazlar günah, çirkin.

Velakin istenirse, nefse tâbi olarak,
Bu takdirde günah ve zararlýdýr muhakkak.

Ýþte bu baðlantýlar, diken olup hep birer,
Ruhunun çýkmasýna, mani oluverirler.

Ne kadar çok olursa, onun böyle dikeni,
Ruhu da, o nisbette zor terk eder bedeni.

Dünya baðlýlýklarý, azaldýðý nisbette,
Az olur can acýsý, kolay olur mevti de.

Bu türlü baðlýlýklar, çok azaldýðý zaman,
Olur ruhun çýkmasý, gayet kolay ve asan.

Ve eðer kurtulursa, bunlardan tamamiyle,
Ruhu çýkýp gider de, haberi olmaz bile.)