Ömer bin Abdülaziz, mütevazý idi pek.
Yani hiç yoktu onda, kendisini beðenmek.

Hutbede gelse idi eðer böyle düþünce,
Yarýda keser idi o hutbeyi hemence.

Bu hal, yazý yazarken gelseydi bir kerecik,
Býrakýp o kaðýdý, yýrtardý hemencecik.

Hep derdi ki: (Ya Rabbi, senden af diliyorum.
Þu nefsimin þerrinden sana sýðýnýyorum.)

Bir mahzeni var idi, evde yerin altýnda.
Hep o yere girerdi gece karanlýðýnda.

Ve boynuna, demirden bir zincir baðlýyordu.
Gece sabaha kadar, bu halde kalýyordu.

Allahü teâlânýn korkusuyla, her gece,
Aðlayýp, gözlerinden yaþ dökerdi öylece.

Bir sohbet esnasýnda þöyle dedi bir zaman:
(Ey sonu ölüm olan biçare, aciz insan!

Seni, fani dünyada aldatan nedir acep?
Zannediyor musun ki burada kalýrsýn hep?

Ölmeyecekmiþ gibi bir his var hallerinde.
Yoksa ölmemek için, senet mi var elinde?

Ölüm, her gün birine gelmektedir akýbet.
Buna mani olmaya, kimde var güç ve kuvvet?

Ölüm uyandýrmadan uyan ki bu gafletten,
Zira ecel gelince, uyanacaksýn zaten.

Rüyada nimetlere kavuþan insan gibi,
Bu dünya zevklerine kaptýrmýþsýn kendini.

Bu geçici zevklere aldanarak ey insan!
Þu kýymetli ömrünü, boþ yere etme ziyan.

Küçük, basit iþlerle her gün uðraþýyorsun.
Hatta hayvanlar gibi, gayesiz yaþýyorsun.

Gündüzlerin gaflet ve günahlarla geçiyor.
Gecen ise, uykuyla ziyan olup gidiyor.

Halbuki sen sorumsuz ve baþýboþ deðilsin.
Yaptýðýn her amelden, hesaba çekilirsin.

Senin bir Sahibin ve Onun emirleri var.
Halis kul, Sahibinin emirlerini yapar.

Geçmiþ, hem de gelecek bilcümle insan ve cin,
Yarýn mahþer yerinde toplanýr hesap için.

Orada kurulur bir adalet terazisi.
Tartýlýr her insanýn sevap ve seyyiesi.

O mahkemenin adý mahkeme-i kübradýr.
Onun tek hakimi de Allahü teâlâdýr.

Ahiret, korkunç gündür, yürekleri parçalar.
O gün anne babalar, evlatlarýndan kaçar.

O ahiret gününün dehþet ve þiddetinden,
Kaçar yine bir kardeþ, diðer kardeþlerinden.

Hatta titrer o günde, melekler, Peygamberler.
Düþürür çocuðunu, çok hamile anneler.)