Ali bin Muvaffak ki, alim ve veli bir zat.
Her gün, talebesine ederdi çok nasihat.

Bir gün de, bir yaz günü, birkaç talebesiyle,
Gezintiye çýktýlar dinlenmek gayesiyle.

Bir týmarhane görüp, içeriye girdiler.
Oranýn doktoruna þöyle sual ettiler:

(Günah hastalýðýyla dertli olanlar için,
Þifa, deva olacak bir ilaç bilir misin?)

O doktor, bu suale cevap veremeyince,
Bunu duyan bir deli, söze girdi hemence.

Bir teveccühü ile bu âlim ve velinin,
Dedi: (Ben biliyorum ilacýný bu derdin.

Önce tövbe kökünü, istiðfar yapraðýyla,
Kalb havanýna koyup, döv tevhid tokmaðýyla.

Sonra onu geçirip, bir insaf eleðinden,
Piþmanlýk gözyaþýyle hamur yap onu hemen.

Aþkullah ateþinde piþirip kurutarak,
Aþk-ý Muhammediyye balýndan da katarak,

Kanaat kaþýðýyla yer isen gündüz gece,
Günah hastalýðýndan kurtulursun böylece.)

Müslüman, temiz bir genç, gelerek bu veliye,
Rica etti: (Bana bir nasihat eyle) diye.

Buyurdu: (Sen Allah’ýn çok aciz bir kulusun.
Hiç günah iþleme ki, sonra piþman olursun.

Ölüm var, ahiret var, asilere azap var.
Günahlardan el çek ki, þiddetlidir azaplar.

Öyle çok korkmalý ki kul günah ve haramdan,
Ýçi kan aðlamalý, bir günah gördüðü an.)

Yumuþak, güler yüzlü idi umumiyetle.
Herkese davranýrdý, þefkat ve merhametle.

Hiç yaðmur yaðmýyordu o beldede bir sene.
Dua etmesi için, geldiler kendisine.

Kabul edip çýktýlar sahraya dua için.
Zira sýkýntýlarý pek çoktu her kiþinin.

O, bütün ahaliye seslendi: (Ey insanlar!
Günahý sebebiyle kula gelir belalar.

Bizim günahýmýzdan, bu bela geldi bize.
Gelin tövbe edelim birlikte Rabbimize.)

Sonra da el kaldýrýp, dua etti: (Ýlahi!
Kur'an-ý keriminde bize sen bizatihi,

Þöyle buyurursun ki: (Doðru söylerse bir kul,
Onun dualarýný ederim elbet kabul.)

Biz de, günahýmýzý itiraf ediyoruz.
Piþmanýz, tövbe ettik, maðfiret diliyoruz.

Dileðimiz odur ki, olalým cümle maðfur.
Ve sonsuz hazinenden, ihsan et bize yaðmur.)

Onun bu duasýyla öyle yaðmur yaðdý ki,
Böyle yaðmur yaðmasý, olmamýþtý hiç vaki.