Ali Galib-i Vasfi, büyük bir evliya zat.
Can verme konusunda buyurdu ki o bizzat:

(Can verme)nin acýsý, þiddetlidir ki öyle,
Baþka bütün acýlar, hiç kalýr ona göre.

Bir kimsenin önünde, yalnýz bu olsa þayet,
Dünyada hiçbir þeyden alamaz tad ve lezzet.

Bir kimse düþünse ki, çok zalim, gaddar biri,
Her an için, evinden girebilir içeri.

Hatta vurup, bir þeyle kendisini öldürür.
O kimse, her an için yalnýz bunu düþünür.

Hatta o, bu korkuyla rahatça uyuyamaz.
Hem yediði yemekten, hiçbir lezzet alamaz.

Ölüm de, her an için gelebilir herkese.
Çünkü ecel, her þeyden yakýndýr daha bize.

Ayrýca, can vermenin öyledir ki þiddeti,
Yoktur onun yanýnda baþka þeyin kýymeti.

Yetmiþ kýlýç darbesi vurulsa da birine,
Can verme acýsýnýn yanýnda hiçtir yine.

Sakin görünürse de can çekiþen bir insan,
Tükendiði içindir takati o acýdan.

Çünkü o þiddet ile, çekilir el ve ayak.
Bunun ne olduðunu, tadanlar bilir ancak.

Gitmiþti Resulullah bir hastanýn yanýna.
Gördü ki, ruhu gelip dayanmýþ boðazýna.

Buyurdu: (Ben bilirim bunun ne olduðunu.
Damarlarý içinden çekiyorlar ruhunu.)

Bir gün de buyurdu ki: (Çok kýsadýr bu hayat.
En büyük sermayemiz, bu ömrümüzdür fakat.

Yani tam bir imtihan yeridir ki bu âlem,
Burada kazanýlýr, Cennet ile Cehennem.

Dünyada yaptýðýmýz her iþin, ahirette,
Hep karþýlýklarýný göreceðiz elbette.

Bu dünyada en mesut ve bahtiyar, þu kuldur.
Ahirete yarayan iþlerle meþgul olur.

Aklý olan, aldanmaz bu vefasýz dünyaya.
Hazýrlanýr durmadan o sonsuz yolculuða.

Eðer siz, insanlara çok hizmet ederseniz,
Dünya ve ahirette yükselir dereceniz.

Güler yüz, tatlý dil ve iyi huyla, bu halka,
Bir iyilik yapmaya çalýþýnýz mutlaka.

Kullara hizmet için, varsa bir çalýþmamýz,
Rýza-i ilahiye, umulur kavuþmamýz.

Ýnsanlara hizmette, çok ecir, sevap vardýr.
Zira Peygamberimiz þöyle buyurmaktadýr:

(Ýnsanlar, Rabbimizin iyalidir herbiri.
Çok sever, kullarýna iyilik edenleri.)

Ýslamiyet, kullarý sevindirmektir asýl.
Ýyilik yapmalýdýr insanlara velhasýl.)