Seyfeddin-i Halveti, âlim ve veli bir zat.
Bir gün, sevdiklerine anlattý þöyle bizzat:

Vaktiyle çok gururlu ve kibirli bir sultan,
Ülkesini gezmeyi arzu etti bir zaman.

Ata binip, yanýna aldý avanesini.
Çýktý bir gezintiye, dolaþtý ülkesini.

Giderken bir haþmetle, hayli gururlanarak,
Karþýsýna, bir kimse çýktý ani olarak.

Yamalý elbiseli, yaþlý bir kimse idi.
Yanýna yaklaþarak, önce bir selam verdi.

Almadý selamýný, sultan çok gururundan.
O dedi: (Senin ile bir iþim var ey sultan!)

Sultan, sinirlenerek dedi: (Ne istiyorsun?
Sen hangi cesaretle bana söz söylüyorsun?)

Atýnýn dizginini tutarak o ihtiyar,
Tekrar edip dedi ki: (Seninle bir iþim var!)

Çaresiz kalan sultan, ondan kurtulmak için,
Dedi: (Söyle bakalým, benimle neymiþ iþin?)

O dedi: (Bu, açýktan söylenecek þey deðil.
Gizlidir, onun için bana doðru az eðil.)

Sultan, ister istemez eðilince o yana,
(Ben Azrail’im!) diye, bildirdi o sultana.

Buz kesildi sultanýn birden eli ayaðý.
Korkudan rengi kaçtý, çözüldü dizi baðý.

Kekeleyip dedi ki hazret-i Azrail’e:
(Ýzin ver, görüþeyim gidip ailem ile.)

Lakin o, biraz bile vermedi ona izin.
Aldý hemen ruhunu, bir an beklemeksizin.

Sonra o kýyafetle, oradan ayrýlarak,
Bu sefer, bir mümine geldi ani olarak.

Ve yanýna iyice yaklaþarak o zaman,
Dedi: (Biraz iþim var seninle ey Müslüman!)

O dedi: (Peki, hayhay, emrin baþ üzerine.
Ne gibi hizmet varsa, getireyim yerine.)

Melekül mevt dedi ki: (Ey Müslüman kardeþim!
Ben ölüm meleðiyim, seninle budur iþim.)

O dedi: (Hoþ geldiniz, safalar getirdiniz.
Ben de sizi beklerdim, beni sevindirdiniz.

Lakin ricam þudur ki, çabuk olun az daha.
Ruhumu, bir an önce kavuþturun Allah’a.)

Melek dedi: (Ey mümin, var mý benden bir arzun?
Ruhunu ne þekilde almamý istiyorsun?)

O dedi: (Madem öyle, izin ver bana biraz.
Kýlayým þuracýkta iki rekat bir namaz.

Ben, ikinci rekatýn secdesini yaparken,
Ýþte tam o sýrada, ruhumu kabzet hemen.)

Kabul etti Azrail, onun bu ricasýný.
Secdede, incitmeden alýverdi canýný.