Rükneddin-i Çeþti, âlim ve veli bir zat.
Ediyordu herkese çok öðüt ve nasihat.

Bu zat buyuruyor ki: (Ýlim, bir ganimettir,
Hiç günah iþlememek, hakiki afiyettir.)

Dediler: (Hak teâlâ, bir kuldan razý mýdýr?
Bunu anlamak için, bir alamet var mýdýr?)

Buyurdu ki: (Zevk alýr o kiþi ibadetten.
Nefret edip kaçýnýr günahlardan da hepten.

Hadiste buyuruldu: (Tam, hakiki müminler,
Ýbadetten zevk alýr, günahtan nefret eder.)

Her sýkýntýya girmek, günah sebebiyledir.
Çaresi, piþman olup, istiðfar eylemektir.

Ýki ziynet vardýr ki, süsler insanlarý hep.
Birisi tevazudur, diðeri, hayâ, edep.

Zira kibirlenecek neyin var ki ey insan!
Gece gündüz Rabbine edersin günah, isyan.

Rabbimizin gadabý, günahlar içindedir.
Lakin belli olmaz ki, acep hangisindedir?

Bunun için hepsinden kaçmalý ki Müslüman,
Gadab-ý ilahiye düþmesin hiçbir zaman.)

Bir gün de talebeye, bu mübarek âlim zat,
Yine bir sohbetinde buyurdu: (Ey cemaat!

Yarýn mahþer yerinde, korkusuzluk, emniyet,
Ýçinde bulunmayý istiyorsanýz þayet,

Hem dahi Cehennemden kurtulabilmek için,
Bugünden, çaresine bakmalýdýr bu iþin.

Bu ömür sermayesi, günahla geçerse hep,
Kul, yarýn Sahibine ne cevap verir acep?

Ey insanlar bilin ki, iþlenen her günahýn,
Her biri, Cehennemde bir ateþ olur yarýn.

Yapýlan her iyilik, hayýr ve ibadet de,
Bir nimet olacaktýr ebediyen Cennette.)

Bir gün de, sohbetinde buyurdu: (Ey Müslüman!
Merhameti elinden býrakma hiçbir zaman.

Resulün ahlakýyla tezyin et ahlakýný.
Hep onun sünnetine uydur harekatýný.

Günahlardan uzak dur, kork ve titre Rabbinden.
Dünya muhabbetini, çýkarýp at kalbinden.

Eðer Ýslamiyet’e uymaz ise iþlerin,
Yarýn mahþer gününde, geçmez hiç mazeretin.

Kurtulmak istiyorsan Cehennemden, ateþten,
Uzak dur, büyük küçük günah olan her iþten.

Aklý olan, günahta heba etmez ömrünü.
Takva üzre yaþayýp, düþünür ölümünü.)