Ahmet Mekki Efendi, fazilet sahibiydi.
Sözleri, herkes için pek çok faideliydi.

Bir gün, bazý gençlere buyurdu ki: (Müslüman,
Hem din ve imanýný korumalý her zaman.

Hem de, Hak teâlâya inanmayan insanlar,
Hakkýnda, hiç sevgisi olmamalýdýr zinhar.

Ama, o sevmediði kimselere de, yine,
Yani kâfirler ile, bid’at sahiplerine,

Bir kötülük ve zulüm asla yapmamalýdýr.
Onlara, tatlý dille nasihat yapmalýdýr.

Böylece, onlarýn da ebedi cehennemden,
Kurtulmalarý için, çalýþmalýdýr aynen.

Çünkü Ýslamiyet’in gelmesinin gayesi,
Cehennem ateþinden kurtarmaktýr herkesi.

(Cihad) da, cahil olan ana ve babalarýn,
Veya sýrf dünya için uðraþan papazlarýn,

Yahut zalim þeflerin, eza cefa ettiði,
Zulüm, baský altýnda aldatýp inlettiði,

Zavallý insanlarý, o zulüm ve küfürden,
Kurtarýp, saadete kavuþturmaktýr hemen.

Yani o insanlarý, güç ve zor kullanarak,
Ýman saadetine kavuþturmaktýr cihad.

Baþka bir ifadeyle, küfür, zulüm, iþkence,
Ýçinde, karanlýða iteklenmiþ bir nice,

Ýnsanlarý, o zalim diktatör ve þeflerin,
Baskýlarý altýndan kurtarabilmek için,

Yüce Ýslam dinini, onlara anlatmaktýr.
Bu yolda, can ve malla fedakârlýk yapmaktýr.

Yani o insanlarý, Cehennemden kurtarmak,
Ve ebedi olarak Cennete kavuþturmak,

Maksat ve gayesiyle, emr-i maruf yapmaktýr.
Böylece, Rabbimizin rýzasýna varmaktýr.

Cihad, bu demekse de, bunu fertler yapamaz.
Bu cihad hizmetini, hükümet yapar esas.

Bunu, fertler yapmaya kalkýþýrsa eðer ki,
Buna, fitne çýkarmak denilir elbette ki.

Eðer baþkalarýna saldýrýrlarsa fertler,
Cihad deðil, barbarlýk olmuþ olur bu sefer.

Cihada katýlmazsa eðer ki bir Müslüman,
Onlara, dua ile yardým eder o zaman.

Kâfirler, cihad ile, zulümden kurtularak,
Ýman ve Ýslam ile þereflenirler ancak.

Cihad ile, Ýslam’ý duymayýp bilmeyenler,
Ýman edip, ebedi saadete ererler.

Ve cihad sayesinde, mahþerde, hiçbir kâfir,
(Ben Ýslam’ý duymadým) hiç diyemeyecektir.

(Ýslam’ý iþitseydim, iman ederdim) diye,
O gün, olmaz haklarý böyle bir þey demeye.

Yani cihad, Ýslam’da büyük bir ibadettir.
Ve bütün insanlýða iyilik ve rahmettir.)