Abdurrahman-ý Tahi, âlim ve veli bir zat.
Verirdi insanlara çok ibretli nasihat.

Böyle ilim sahibi, nadir idi devrinde.
Fetva ehli kiþiydi, söz sahibiydi dinde.

Biri sual etti ki: (Efendim, bizler bugün,
Bizzat hadislerini okuyarak Resulün,

Ýlaç yapsak ne olur hasta kalblerimize?
O Serverin her sözü, þifa deðil mi bize?)

Buyurdu: Böyle yapmak, elbette zararlýdýr.
Çünkü kalb hastalýðý her insanda ayrýdýr.

Resulullah, sadece kalb hastalýðý deðil,
Her hususta, bizlere olmuþtur rehber, delil.

Fertlere, aileye, hatta cemiyetlere,
Miras hesaplarýyle, türlü meselelere,

Ait olan binlerce, yüzbinlerce bilgiyi,
Söyleyip, halletmiþtir her türlü meseleyi.

Kalb hastalýðýmýzý, biz pek bilemiyoruz.
Ne ilaç iyi gelir, onu da bilmiyoruz.

Yüzbinlerce hadisten, kendi kalb derdimize,
Uygun ilaç seçmemiz, imkansýz gibi bize.

(Evliyalar), kalb ve ruh mütehassýslarýdýr.
Yani bu ilimlerde ihtisaslarý vardýr.

Herkesin bünyesine ve kalb hastalýðýna,
Ve hatta o zamanýn zulmet ve fesadýna,

En uygun ilaçlarý seçerek birer birer,
Hastalýðýna göre, insanlara verirler.

(Peygamber Efendimiz), dünya eczanesine,
Binlerce ilaç yapan baþ tabibtir yegane.

(Evliya-yý kiram) da, Onun yanýnda, birer,
Hizmet eden yardýmcý tabibler gibidirler.

Onun hazýrladýðý ilaçlarý alarak,
Herkese daðýtýrlar dertleri anlayarak.

Biz, hastalýðýmýzý anlamadýðýmýzdan,
Ve ilaçlarý dahi, tanýmadýðýmýzdan,

Yüzbinlerce hadisin içinden, kendimize,
Bir ilaç aramaya kalkarsak derdimize,

Allerji hasýl olup, hiç fayda göremeyiz.
Hatta fayda yerine, zarar görebiliriz.

(Kim Kur’an-ý kerimi, anladýðýna göre,
Tefsire kalkýþýrsa, o kimse düþer küfre.)

Bu hadis-i þerifi anlamayan kimseler,
(Herkes, Kur’an ve hadis okumalýdýr) derler.

Halbuki ehl-i sünnet denilen âlimlerin,
Kitabýný okuyan, küfürden olur emin.

(Ehl-i sünnet), Kur’an ve hadislerin yoludur.
Bu da, yollar içinde, en iyi, en doðrudur.

Âlimler, iþbu yolu, Sahabeden aldýlar.
Ve o büyük zatlarýn yoluna sarýldýlar.

Yani Ehl-i sünnetten her kim ayrýlýr ise,
Kur’an, hadis yolundan ayrýlmýþtýr o kimse.