Mevlana Seyyid Hasan, âlim ve veli bir zat.
Kullara hizmet için, ederdi çok nasihat.

Bu zat der ki: Bir kiþi, sahabe-i kiramdan,
Ýftitah tekbirine geç kalmýþtý bir zaman.

Keffâreti olarak, bir köle etti azat.
Resulün huzuruna geldi hem de o saat.

Dedi: (Yetiþemedim iftitah tekbirine,
Bir köle azat ettim, kavuþtum mu ecrine?)

Hazret-i Ebu Bekre sordu Resul o anda:
(Sen ne dersin, iftitah tekbirinin hakkýnda?)

Dedi: (Ya Resulallah, benim olsa kýrk devem,
Kýrkýnýn da yükleri, sýrf cevahir olsa hem,

Fakirlere tasadduk eylesem de hepsini,
Kazanamam, iftitah tekbirinin ecrini.)

Daha sonra, hazret-i Ömer’e de, o Server,
Sordu ki: (Sen ne dersin bu hususta ya Ömer?)

Dedi ki: (Mekke ile Medine arasýnda,
Dolu, cevahir yüklü develerim olsa da,

Fakirlere tasadduk eylesem tamamýný,
Yine de, bu tekbirin alamam sevabýný.)

Resulullah, hazret-i Osman’a sordu hatta.
Buyurdu ki: (Ya Osman, sen ne dersin bu bapta?)

Dedi ki: (Namaz kýlsam, bir gece iki rekat.
Herbirinde, Kur’aný hatmetsem tam olarak.

Yine de, imam ile beraberce alýnan,
Ýftitah tekbirinin sevabýný alamam.)

Resulullah, bakarak hem hazret-i Ali’ye,
Sordular: (Bu hususta, senin fikrin ne?) diye.

Dedi ki: (Maðrib ile meþrikýn arasý, hep,
Kâfir ve mürtedlerle dolu olsa lebalep,

Bunlar, Müslümanlarýn, saldýrsa üzerine.
Rabbim de, kuvvet verse bu kulun bileðine.

Bunlarla cihad edip, katletsem cümlesini.
Kazanamam, iftitah tekbirinin ecrini.)

Bu cevap üzerine, Peygamber efendimiz,
Buyurdu: (Ey ümmet-i eshabým, dinleyiniz.

Yedi kat yer ve gökler, cümle kaðýt olsa hep.
Ve bilcümle deryalar, olsalar hem mürekkep.

Cümle aðaçlar kalem, katip olsa melekler.
Tâ kýyamete kadar durmadan kaydetseler.

Yine de, imam ile beraberce alýnan,
Bu tekbirin ecrini, acizlerdir yazmaktan.)

Eðer ki, (Meleklerin sayýsý ne kadardýr?)
Diye soran olursa, deriz ki: (Hesapsýzdýr.)

Resulullah, miracda gördü ki, hep melekler,
Bir bir Beyt-i mamuru ziyaret etmekteler.

Cebrail arz etti ki: (Halk olunduðum günden,
Tâ kýyamete kadar, iþte bu meleklerden,

Tavaf edip bir giden, bir daha etmez avdet.
Çünkü o gidenlere, bir daha gelmez nöbet.)