Celaleddin-i Rumi, büyük bir evliyadýr.
Kalbleri cilalýyan nasihatlarý vardýr.

Bu büyük evliyayý çok seven bir Müslüman,
Ölüm hastalýðýna yakalandý bir zaman.

Ýyice anlayýnca vefat edeceðini,
Evladýna þöylece yaptý vasiyetini:

(Ben ölürsem, Mevlana, kabrimde dursun biraz.
Affým için Allah’a eylesin dua, niyaz.)

Az sonra da bu kiþi, göçtü dar-ý bekaya.
Verdiler bu haberi hazret-i Mevlana’ya.

O da, memnuniyetle teþrif etti kabrine.
O zatýn affý için, dua etti Rabbine.

Çocuklarýndan biri, rüyada gördü onu.
Hem Cennette, nimetler içinde olduðunu.

Yanýna yaklaþarak, sordu ki: (Hacý baba!
Sen, bu yüksek makama nasýl vardýn acaba?)

Dedi ki: (Ey evladým, pek yoktu ibadetim.
Ve lakin velilere pek çoktu muhabbetim.

Bilhassa Mevlana’yý seviyordum pek fazla.
Ve kalben, kendisine hayran idim ihlasla.

Ben kabre girdiðimde, geldi Münker ve Nekir.
Sorguya baþladýlar: (Rabbin kim, dinin nedir?)

Onlar bu sualleri sorarken kükreyerek,
Geldi o an çok güzel ve sevimli bir melek.

Münker ile Nekir’e dedi ki hemen sonra:
(Lüzum yok bu kimseye böyle sual sormaya.

Affetti Allah bunu Mevlana hürmetine.
Siz, suallerinizi sorun baþka birine.)

Onlar da, o meleðin sözünü dinleyerek,
Ayrýldýlar yanýmdan (Müsterih ol!) diyerek.

O andan itibaren ben artýk Cennetteyim.
Ýþte, gördüðün gibi, nimetler içindeyim.)

Mevlana hazretleri ezaný iþitince,
Durur ve dinler idi, büyük huþu içinde.

Bu hususta, kendisi nakletti bir hadise.
Buyurdu: (Tanýyorum Belh þehrinde bir kimse.

Her ne zaman ezaný iþitseydi o kiþi,
Her ne ki yapýyorsa, býrakýrdý o iþi.

Ve hemen diz üzeri oturup tam o saat,
Dinler ve bittiðinde getirirdi salevat.

Sonra da, namaz için camiye gidiyordu.
Namazý, bir an olsun hiç geciktirmiyordu.

Bu güzel âdetini bozmamýþtý hiç o zat.
Nihayet iþittik ki, bu kimse etmiþ vefat.

Tabut, eller üstünde gidiyordu ki, birden,
Okunmaya baþladý ezan da minareden.

Ne zaman ki müezzin, okudu ilk tekbiri,
Tabut durdu havada, gitmedi hiç ileri.

Hareketsiz bekledi ezan bitene kadar.
Vakta ki ezan bitti, yürüdü yine tekrar.)