Celaleddin-i Hindi, halis Allah adamý.
Onu gören kimsenin, giderdi hüznü, gamý.

O bir gün buyurdu ki: (Rabbimiz, bir kuluna,
Acýr, onu severse, iki þey verir ona.

Önce ona tanýtýr, sevdiði bir kulunu.
Onun vasýtasýyle, kendine çeker onu.

Ýkinci olarak da ona, iyi, münasip,
Yani hayýrlý bir iþ, bir meslek eder nasip.

Sahabe, tanýyýnca vakta ki o Serveri,
Nasýl çok yükseldiyse þanlarý, þerefleri,

Onun vârislerini tanýyan kimseler de,
Öyle çok yükselirler, ulvi derecelerde.

Çünkü Resulullahýn vârisini tanýmak,
Onu tanýmak gibi, kýymetlidir muhakkak.

Ýslam âlimleridir Resulün vârisleri.
Zira dini yaymaktýr, ortak vazifeleri.

Eshabý arasýnda ne ise bir Peygamber,
Talebe arasýnda, öyledir bu âlimler.

Ayný hürmet, itaat, ayný saygý ve edep,
Bu büyüklere dahi göstermek gerekir hep.

Çünkü Resulullahýn kalbinden çýkan nurlar,
Onlarýn kalblerinden, cihana yayýlýrlar.

Vâris þu kimsedir ki, murisi her kim ise,
Onda olan her þeyden, almýþtýr o da hisse.)

Bir gün de sohbetinde buyurdu: (Ey insanlar!
Ölümü, yâdýnýzdan çýkarmayýnýz zinhar.

Ýnsanlar uykudadýr, uyanýrlar ölünce.
Hesaba çekilirler, her þeyden ince ince.

Aþikâre olunca o gün her günahýmýz,
Ne kadar mahcub olur, ne de çok utanýrýz.

Beþ vakit namazýmda, hep dua ediyorum:
(Ya Rabbi, bizi o gün mahcub etme!) diyorum.

Siz öyle yaþayýn ki, Ýslam’a tam uyarak,
Cehenneme girmesin, kimse size bakarak.

Hayra vesile olun, olmayýn þerre alet.
Zira bu, insan için çok büyük bir felaket.

Onlarýn kazandýðý o günahlar hep zira,
Size dahi yazýlýr, oldukça o þer icra.

Eðer hayra vesile olursak, çok iyidir.
Yazýlýr bize dahi, o iþten sevap, ecir.

Ve (Beni seviyor mu acaba cenâb-ý Hak?)
Diye merak edersen, yaptýðýn iþlere bak.

Eðer hayýrlý ise, bil seni sevdiðini.
Deðilse, sevmiyordur, düzelt hemen halini.

Dinden bir meseleyi, bir kimseye öðretmek,
Yüz ömre sevabýndan, daha kýymetlidir pek.

Sonra hatýrlayýn ki, sýk sýk ölümünüzü,
Ölümü çok düþünmek, uzatýr ömrünüzü.

Hatta mevti düþünmek, kalbleri ferahlatýr.
Dünyayý düþünmekse, ömrü daha kýsaltýr.)