Ýmam-ý Rabbani ki, çok büyük evliyadýr.
O bir gün sohbetinde þöyle buyurmaktadýr:

Namazý, bile bile kýlmayýp, üzülmeyen,
Ve kaza etmeyi de, maalesef düþünmeyen,

Azap çekmekten dahi korkmazsa bunun için,
Küfre girip, imaný kaybolur o kiþinin.

Ýbadeti, harama benzetip öyle yapmak,
Mesela çalgý ile, þarkýyla namaz kýlmak,

Yahut çalgý çalarak okumak da Kur’aný,
Küfr olup, böyle yapan, zayi eder imaný.

Bir veli buyurur ki: (Ýnsaný, cenâb-ý Hak,
Oyun, eðlence için yaratmadý muhakkak.

Yiyip içmek, keyf sürmek için yaratýlmadýk.
Yalnýz ibadet için yarattý bizi Halýk.

Resulün bildirdiði ibadetlerin hepsi,
Ýyi düþünülürse, bizedir faidesi.

Kullara yaradýðý için emr olunmuþtur.
Yoksa, ibadetlerin, Ona faydasý yoktur.

Allah, muhtaç deðildir kulun ibadetine.
Onlarý, emirlerle þereflendirdi yine.

Her þeye muhtaç olan ve çok aciz olan biz,
Bu büyük ihsan için teþekkür etmeliyiz.

Oðlum, bugün mesela, bir müdür, bir iþçiye,
Emir verse, herhangi bir iþi yapsýn diye.

Ýþçi, o vazifeye, ne de çok kýymet verir.
Bana, müdür bu iþi verdi diye sevinir.

Seve seve, zevk ile yapar onu o iþçi.
Ýftihar vesilesi yapar hem de o iþi.

Þimdi, yazýklar olsun, Allah’ýn yüksekliði,
O müdürünki kadar acep deðil midir ki,

Onun emirlerine böyle çalýþýlmýyor.
Ve (Evvela vazife, sonra namaz) deniyor.

Halbuki amirlerin amiridir Rabbimiz.
Önce, Onun emrini ifa eylemeliyiz.

Namaz, Hak teâlânýn emridir, yani farzdýr.
Özürsüz kýlmayana, çok büyük ceza vardýr.)