Mazhar-ý Can-ý Canan, âlim ve veli bir zat.
Tesirli sözleriyle ederdi çok nasihat.

Bir gün de buyurdu ki (Namaz, gayet mühimdir.
Onu kýlmak, Allah’ýn biz kullara emridir.

Allah, namaz kýlana verir çok ecir, sevap.
Kýlmayanlara ise, yapar çok acý azap.

Bir evlat, babasýna isyan ederse eðer,
Babasý, o evlada ne kadar öfke eder.

Der ki: (Bunca hizmetler eyledim de ben sana,
Sen, nasýl bana karþý kalkýþýrsýn isyana?)

Halbuki ikisi de, birer kuldur nihayet.
Yalnýz baba, oðluna yapmýþtýr biraz hizmet.

Allah ise, yerde ve gökte ne yarattýysa,
Hepsini, bizim için yaratmýþtýr bilhassa.

Bu gözle gördüðümüz ve göremediðimiz,
Her ne ki halk ettiyse kâinatta Rabbimiz,

Mesela Ay ve Güneþ, ve sayýsýz Yýldýzlar,
Hepsinin, muhakkak ki insana faydasý var.

Denizlerin dibinde yaþayan canlýlarýn,
Yaratýlmasý bile, faydasýna insanýn.

Ya doðrudan doðruya, ya dolaylý olarak,
Herbirinin, insana faydasý var muhakkak.

Allah’ýn kudretiyle çalýþýyor kalbimiz.
Her uzvu çalýþtýran, yine yüce Rabbimiz.

Þu malik olduðumuz her þey, Onun nimeti.
Kendi de bildiriyor bize bu hakikati.

Kur’an-ý keriminde buyuruyor ki zira:
(Ben, o kadar nimetler verdim ki insanlara,

Yazmak için, ormanlar, eðer kalem olsa hep,
Ve bilcümle deryalar, olsalar da mürekkep,

Benim nimetlerimi hiç durmadan yazsalar,
Nimetlerim bitmeden, tükenir o deryalar.

Bir daha getirseler, o dahi hemen biter.
Tükenmez yine benim verdiðim o nimetler.)

Böyle yüce bir Allah, namazý emrediyor.
Kul ise karþý gelip, (Kýlmayacaðým!) diyor.

Müezzin, sesleniyor beþ kez (Hayyalessalah!)
Namaza çaðýrýyor kullarý yani Allah.

Buna raðmen, özürsüz kim kýlmazsa namazý,
(Kýlmýyorum!) demektir bunun açýk manasý.

(Hayyalelfelah!) diye sesleniyor bir daha.
Yani Allah, bizleri çaðýrýyor felaha.

Kim gitmezse Allah’ýn bu namaz davetine,
Açýkça (Gelmiyorum!) demektir bu da yine.

Bu, Rabbe isyandýr ki, ne fenadýr ve çirkin.
Bundan büyük küstahlýk olur mu bir kul için?

Halbuki Cennet için köprüdür her ibadet.
Yani Cennete giden bir yoldur Ýslamiyet.)