Bir gün Ahmed Kuddusi teþrif edip Konya'ya,
Ziyarete gelmiþti, hazret-i Mevlana’ya.

Velakin o türbeye vasýl olduðu zaman,
Türbedar, kapýlarý kilitliyordu o an.

Açmasýný ne kadar rica etti ise de,
Türbedar inat edip, açmamýþtý yine de.

Lakin Ahmed Kuddusi, etmedi fazla ýsrar.
O anda, düþünmeden, þunlarý etti ikrar:

(Sensin veliler þahý ya hazret-i Mevlana!
Sen, gönüller sultaný, ya hazret-i Mevlana!

Bir garip avareyim, günahkâr bi-çareyim.
Asi, yüzü kareyim, ya hazret-i Mevlana!

Senin, büyüktür þanýn, mahbubusun Allah'ýn.
Dar-ül eman dergahýn, ya hazret-i Mevlana!

Sen, þol ulu sultansýn ve server-i merdansýn.
Hem maden-i irfansýn, ya hazret-i Mevlana!

Ta çocukken ey sultan, eflaki ettin seyran.
Melekler oldu hayran, ya hazret-i Mevlana!

Ariflerin sultaný, dertlilerin dermaný,
Kuddusi'nin cananý, ya hazret-i Mevlana!

Muhtacýnam in'am et, ihsanýný tamam et.
Misafirim, kabul et, ya hazret-i Mevlana!)

Son beyti söyleyince Kuddusi hazretleri,
Türbedarýn, hayretten açýk kaldý gözleri.

Zira kapý açýldý hem de kendiliðinden.
Ve hazret-i Kuddusi, içeri girdi hemen.

Ziyareti yaparak Kuddusi hazretleri,
Hiçbir þeyden habersiz, Niðde'ye döndü geri.

Zira o, kendisinden geçmiþ idi o ara.
Bunun için hiçbir þey demedi türbedara.

Ertesi gün, bu iþi iþiten mevleviler,
Bunun kim olduðunu hemen tahmin ettiler.

Dediler: (Olsa olsa, bu, Bor'lu Kuddusi'dir.
Zira bu güzel haller, ancak onun iþidir.)

Bu zat, bir sohbetinde buyurdu ki: (Bir kimse,
Allahü teâlâya, ibadet eder ise,

Dünyada, iþlerini kolay ve asan eder.
Kabirde ona acýr, ahirette affeder.

Ýbadeti ihlasla yaptýktan sonra insan,
Her ne gelse iyidir, bilmeli nimet, ihsan.

Ýhlas elden giderse, o zaman çok zor olur.
Zira ihlas olmazsa, bulunmaz rahat, huzur.

Hak teâlâ, kullarý yarattý tek þey için.
Ki, ibadet etsinler kendisine ins ve cin.

Kullar, Ona ihlasla ederlerse ibadet,
Ýhsan eder onlara, ebediyen bir Cennet.

Kendisi buyurur ki: (Söz veriyorum size.
Ýbadet ederseniz, Cennet var hepinize.)

Yine buyuruyor ki Kur'anda Hak teâlâ:
(Allah, verdiði sözden, vaadinden dönmez asla.)