Evliyanýn büyüðü, o Süfyan-ý Sevri ki,
Hayvanlara bile o, öyle þefkatliydi ki,

Bir kuþ gördü kafeste, geçiyorken çarþýdan.
Alýp, serbest býraktý ona acýdýðýndan.

O kuþ, gelip her gece, pencereye konardý.
Süfyan namaz kýlarken, onu seyre dalardý.

Bir gün, arkadaþlarý dediler ki: (Ey Süfyan!
Ne için bu kadar çok taattesin çok zaman?)

Buyurdu ki: Müminler, Cennete girdiðinde,
Çok parlak nur görürler Cennetin her yerinde.

Cemal-i ilahinin nurudur zannederek,
Secdeye kapanýrlar, hemen tazim ederek.

O an Cennet ehline, þöyle bir nida gelir:
(Bu nur, Hak teâlâya ait bir nur deðildir.

Bir huri, sahibinin yüzüne güldüðünde,
Hasýl olan bir nurdur o hurinin yüzünde.)

Dediler: Buyurmuþ ki Peygamber efendimiz:
(Çok et yenen haneden, nefret eder Rabbimiz.)

Burada kastedilen haneden murat nedir?
Buyurdu ki: (Ýçinde gýybet olan hanedir.)

Derdi ki: Bir meydana toplansa þu ahali.
Sonra da, sorsa biri onlara þu suali:

(Ýçinizden acaba akþama kim çýkacak?)
Bulunmaz bir tek kiþi, bunu cevaplayacak.

Bunun, hayret edecek tarafý þurasý ki,
Akabinde, onlara bir de þunu sorsa ki:

(Var mýdýr içinizde ölüme hazýr olan?)
Olmaz yine onlardan, bunu da cevaplayan.

Yine Süfyan-ý Sevri buyurdu ki bir zaman:
Dinin her bir emrine uysa da bir Müslüman,

Eðer dünya sevgisi varsa onun gönlünde,
Çok mahcup hale düþer, o kul mahþer gününde.

Zira o, çýkarýlýr mahþerden seçilerek.
Nida eder bir melek bu zatý göstererek:

Der ki: (Bunu tanýyýn, filan oðlu falandýr.
Bu, dünya sevgisine, kalbinde yer bulandýr.

Halbuki Hak teâlâ, onu halkettiðinden,
Beri, kýymet vermemiþ, sevmemiþtir katiyen.

Hatta sinek kanadý kadar sevmezken onu,
Bu, onun sevgisiyle yaþadý ömür boyu.)

Öyle mahcup olur ki, böyle söyleniþine,
Der ki: (Yer yarýlsa da, giriversem içine.)