Muhammed bin Eslem ki, devrinin bir tanesi.
Þöyle idi bu zatýn âdet-i þerifesi:

Geceleri þehiri, sokak sokak gezerek,
Fakir ve muhtaçlarý öðrenirdi tek be tek.

Sonra da, zenginlerden alarak ödünç para,
Baþka birileriyle gönderirdi onlara.

Bir defa da, borç para aldý bir yahudiden.
O ise, parasýný istedi çok geçmeden.

Lakin yoktu parasý, istedi biraz mühlet.
Dedi: (Ödiyeceðim, birkaç gün müsaade et.)

Fakat kabul etmedi bu teklifi yahudi.
Dedi: (Mühlet veremem, borcunu öde haydi!)

O ise, kalemini yontuyordu o ara.
Þöyle bir nazar etti dökülen yongalara.

Buyurdu: (Madem mühlet vermiyorsun, o vakit,
Alacaðýn ne ise, þunlardan topla da git.)

O yahudi, yerlerden toplayýnca onlarý,
(Altýn) oldu elinde, o kalem yongalarý.

O bunu görür görmez, aklý gitti hayretten.
Utandý, mahcub oldu yaptýðý hareketten.

Düþündü ki: Bu kiþi, mübarek olsa gerek,
Benim gibi sýradan bir kimse deðil bu pek.

Zira þu yongalara deðince bir nazarý,
Altýna tebdil etti Hak teâlâ onlarý.

Madem ona, bu hali vermiþtir cenâb-ý Hak,
Öyleyse onun dini, benimkinden daha hak.

Kelime-i þehadet getirip hemen o an,
O zatýn huzurunda, oldu halis Müslüman.

Birkaç gün kalmýþtý ki vefat eylemesine,
Talebesinden biri, geldi ziyaretine.

Dedi ki: (Ey efendim, dýþarda çok insanlar,
Gelmiþler, zatýnýzý çok görmek istiyorlar.)

Buyurdu ki: (Evladým, yakýn oldu vefatým.
Rabbim ile olmaktýr þimdi yalnýz muradým.

Þu an, istemiyorum kimse ile görüþmek.
Rabbime kavuþmayý istiyorum þimdi tek.

Nasýl yalnýz olarak geldimse bu dünyaya,
Yine yalnýz giderim Allahü teâlâya.

Kabre yalnýz girerim, arkadaþsýz, yaransýz.
Meleklere cevabý, veririm yine yalnýz.

Dirilip kalkýnca da mezarýmdan nihayet,
Yine yalnýz olurum, kimseden gelmez medet.

Rabbimin huzuruna çýkarým tek ve tenha.
Yine yalnýz veririm hesabýmý Allah’a.

Daha sonra Mizan’da, tartýlýrken amelim,
Yine de kimsecikler yanýmda olmaz benim.

Sýrat üzerinde de yalnýz ilerlerim ben.
Kayacak olsam bile, kimse tutmaz elimden.

Bunca tehlikelerde muhtaçken arkadaþa,
Hep yalnýz olacaðým kendim ile baþ baþa.

Ölüm, kabir ve mahþer, hesap, mizan ve sýrat.
Bu yerlerde, kimseden eriþmez bana imdat.

Beni, yalnýz býrakýr madem ki bu insanlar,
Þu anda, onlarý ile olmuþum neye yarar?)

Sonunda, þehadeti getirip etti vefat.
Ýnsanlar yetim kaldý ölünce sanki bu zat.