Hace Mevdud-i Çeþti, kendi talebesiyle,
Bir gün, Belh’ten çýktýlar yolculuk gayesiyle.

Buhara’ya gitmekti bu yolculukta niyet.
Bir nehir kýyýsýna ulaþtýlar nihayet.

Baktýlar ki nehirde, tek kayýk çalýþýyor.
Ýnsanlarý karþýya, ücret ile taþýyor.

Lakin Hace Mevdud’un, hem de talebesinin,
Yanlarýnda, hiç para yok idi o gün için.

Söylediler ise de bunu o kayýkçýya,
Dedi: (Ücret almadan, geçiremem karþýya.)

O zaman Hace Mevdud, nehre doðru giderek,
Talebesine dahi (Takib edin!) diyerek,

Çok kýsa bir zamanda, o ve talebeleri,
Yürümek suretiyle, geçtiler hepsi nehri.

Az sonra kayýkçý da, karþýya geçtiðinde,
Onlarý orda görüp, kaldý hayret içinde.

Pek çok özür diledi Hakk’ýn bu velisinden.
Ellerini öperek, oldu talebesinden,

Oradan, yollarýna ettiler yine devam.
Nihayet Buhara’da, yolculuk oldu tamam.

Orada Hace Mevdud, bir bayram sabahýnda,
Hace Abdülhalýk-ý Goncdüvani adýnda,

Bir Allah adamýyle sohbet ederlerdi ki,
O an, zahid kýlýklý biri girdi içeri.

Sýrtýnda eski hýrka, omuzunda seccade.
Ve elinde tesbihle giriverdi bu halde.

Sahte bir tevazuyla oturup ayný minval,
Hace Abdülhalýk’a eyledi þöyle sual:

(Firaset-i müminden sakýnýn ey insanlar!
Zira o, Rabbimizin nuruyla eder nazar.)

Böyle buyurmaktadýr o Resul-i mücteba.
Bu hadis-i þerifin sýrrý nedir acaba?

Buyurdu: (Sýrrý o ki, zünnarýný keserek,
Tam Müslüman olasýn, þehadet söyleyerek.)

O kimse þaþýrarak, dedi: (Allah korusun.
Bende zünnar mý var ki, böyle þey söylüyorsun?)

Buyurdu ki: (Hýrkanýn altýndadýr o zünnar.
Firaset nuru ile görülüyor aþikâr.)

Bu kerameti görüp, insaf etti münafýk.
Þehadeti söyleyip, Müslüman oldu artýk.

Hace Mevdud-i Çeþti, bir gün sohbet ederdi.
Ýnsandan bahis ile, vaazýnda þöyle derdi:

(Mahlukatýn içinde, çok acizdir þu insan.
Buna raðmen Allah’a, o eder en çok isyan.

Öyle zelil olur ki, o bu isyanlarýyle,
Ondan nefret ederler, hatta þeytanlar bile.

Hayret ki, Rabbi ona ettikçe bol bol ihsan,
O, bunlara karþýlýk yapar hep günah, isyan.

Halbuki olmasaydý, Rabbin ona ihsaný,
Kim kurtarabilirdi her þerden o insaný?

Kendisini yaratan, her an varlýkta tutan,
Odur hem kendisini koruyan her korkudan.

Beþikten tâ mezara, rýzkýný verir de hep,
O, yine Sahibine isyan eder ruz-ü þeb.

Lakin tövbe edip de, ibadet etse eðer,
Öyle aziz olur ki, gýpta eder melekler.)