Feridüddin Genc Þeker, devrinin bir tekiydi.
Henüz doðmadan önce, görüldü kerameti.

Þöyle ki, validesi hamile iken ona,
Uzandý komþusunun bir erik aðacýna.

Koparmamýþ idi ki velakin o erikten,
Karnýnda rahatsýzlýk, bir acý duydu birden.

Büyüdükte, annesi dedi ki bu oðluna:
(Oðlum, nasip olmadý bir haram lokma bana.)

O da gülümseyerek, þöyle dedi: (Anne, siz,
Komþunun aðacýna uzanmýþken izinsiz,

Birden aðrý vermiþtim, meyveden koparmadan.
O gün ben vazgeçirdim, sizi haram lokmadan.)

Her gün oruç tutardý, uzun yaz günlerinde.
Yiyecek bulunmazdý, çoðu zaman evinde.

Açlýðý, had safhaya geldiðinde, bir zaman,
Aðzýna küçük taþlar doldurdu açlýðýndan.

Hikmet-i ilahiyle aðzýndaki o taþlar,
Bir anda, çok lezzetli tatlý þeker oldular.

Hocasý bunu görüp, buyurdular ki hemen:
(Þeker hazinesidir bizim Ferid esasen.)

Yine bir gün, bir tüccar, ticaret gayesiyle,
Þeker yüklü bir kervan götürürken Delhi’ye,

Feridüddin Genc Þeker, görüp o çuvallarý,
Sormuþtu ki: (Ne ile doldurdun sen bunlarý?)

O tüccar, cevabýnda, sinsi sinsi gülerek,
(Tuz doludur) demiþti, istihza eyleyerek.

O dahi buyurdu ki: (Madem öyle diyorsun,
Öyleyse, çuvallarýn içleri hep tuz olsun.)

Tacir, Delhi þehrine nihayet geldiðinde,
Çuvallarý açtý ki, tuz dolu herbirinde.

Hatasýný anlayýp, oradan döndü geri.
Arayýp, buldu hemen Ferid-i Genc Þeker’i.

Pek çok özür dileyip, arz etti ki: (Efendim!
Bendeniz, size karþý edepsizlik eyledim.

Zira, þeker var iken çuvallarda o zaman,
Tuz doludur diyerek, söyledim size yalan.)

Buyurdu: (Madem þimdi, þeker vardý diyorsun,
Öyleyse, o tuzlarýn tamamý þeker olsun.)

Gelip, o çuvallarý merakla açtý hemen.
Gördü ki, bütün tuzlar, þeker oluþ tamamen.

Bu zat, bir sohbetinde buyurdu ki: (Bir kimse,
Günah iþlediðinde, piþmanlýk duyar ise,

Bu hali, onun için bulunmaz bir nimettir.
Zira bu piþmanlýðý, tövbe etmek demektir.

Eðer Allah korusun, olmazsa hiç üzülmek,
Hatta tatlý gelirse, ona günah iþlemek,

Günahta ýsrardýr ki, gayet fena bir iþtir,
Bu hal, o kimse için tehlikeli gidiþtir.)


Gaibden tokat

Delhi’li genç bir adam, duydu ki Acuzan’da,
Evliyadan bir kimse var imiþ bu zamanda.

Feridüddin Genc Þeker derlermiþ kendisine,
Düþündü ki: Gideyim o zatýn beldesine.

Yanýnda tövbe edip, talebesi olayým.
Onun teveccühüyle, doðru yolu bulayým.

Bu halis niyet ile, sefere çýktý hemen.
Yolda, bir kasabaya uðradý çok geçmeden.

Lakin bir kötü kadýn, o genci gördüðünde,
Onun güzelliðine aþýk oldu o günde.

Onu aldatmak için, uðraþtý pek çok, fakat,
Genç, o kötü kadýna hiç etmedi iltifat.

Lakin kadýn, sonunda birçok hile yaparak,
Meylettirdi kendine, o genci aldatarak.

Genç adam, tam elini uzatýrken kadýna,
Bir kavi tokat indi gaibden suratýna.

Ve bir ses iþitti ki: (Sen kime gidiyordun?
Ne için bu kadýna aldanýp maðlup oldun?)

Bu ikaz üzerine, mahcup oldu genç kiþi.
Dedi: (Doðru, ben nasýl yaparým haram iþi?)

Çekti hemen elini, ona hiç dokunmadan.
Devam etti yoluna, dinlenmeden, durmadan.

Lakin bu hadiseden, pek fazla duygulandý.
Nihayet o velinin memleketine vardý.

Büyük bir merak ile sordu o ahaliye:
(Feridüddin Genc Þeker, bu yerde kimdir?) diye.

Dergahýný bularak, yanýna vasýl oldu.
Feridüddin Genc Þeker, ona þöyle buyurdu:

(Ey oðlum, sen gelirken, rastladýn bir kadýna.
Hilesine aldanýp, tam düþerken aðýna,

Þu tertemiz elini, ona hiç dokunmadan,
Kurtardý bir zat seni, o günah ve haramdan.)

Genç kiþi dinleyince, onun bu sözlerini,
Anladý o yardýmýn, o zattan geldiðini.

Bu zat buyuruyor ki: (Hakiki bir Müslüman,
Þöyledir ki, kimseye bir zarar gelmez ondan.

Çünkü o, baðlanmýþtýr kalben cenâb-ý Hakka.
Bir mesuliyet hissi taþýr o cümle halka.

Birine, bir fenalýk düþünse de o insan,
Mani olur o iþe, kalbindeki o iman.

La teþbih, bir köpeðin tasmasý varsa þayet,
Ondan, hiçbir insana bir zarar gelmez elbet.

Lakin yoksa tasmasý, o, sahipsiz demektir.
Ýmansýz olanlara, iþte bu, bir örnektir.

Sahipsiz bir köpeðin, her an ne yapacaðý,
Belli olmaz ne zaman, kime saldýracaðý.

Bunun gibi, imaný olmayan kâfirler de,
Zarar yapabilirler her insana, her yerde.)