Nasirüddin-i Mahmud, velilerden bir kiþi.
Sünnet-i seniyyeye uygun idi her iþi.

Küçükken, babasýnýn aniden ölmesiyle,
Annesi ilgilendi, onun yetiþmesiyle.

Nihayet Nizamüddin Evliya’yý bularak,
Onun teveccühüyle, açýldý kalbi ancak.

Onun bir teveccühü, yetti saadetine.
Zira o, tek bir nazar etmiþti ki kendine.

Ýþte, ne oldu ise, o anda oldu esas.
Kalmadý o nazarla, hiç kalbinde kir ve pas.

Halbuki daha önce, uðraþýp kýrküç sene,
Nice mücahedeler eylemiþti nefsine.

Lakin bulamamýþtý, maksuduna tam zafer.
Zira sýrf ilim ile olmazmýþ bu iþ meðer.

Bir Allah adamýnýn, bir þefkatli nazarý,
Silip atar kalbdeki karartý ve paslarý.

Nasirüddin-i Mahmud, bir süre sonra yine,
Ýzinle avdet etti tekrar memleketine.

Lakin hayranlarýnýn çokluðundan olacak,
Yapamaz hale geldi dersini tam olarak.

Bir haber gönderdi ki, biriyle üstadýna:
(Efendim, müsaadeniz var ise þayet bana,

Ýnsanlardan ayrýlýp, uzleti istiyorum.
Tenhada, ibadetle uðraþayým diyorum.)

Nizameddin Evliya, buyurdu ki: (Yok izin.
Ýnsanlardan ayrýlýp, uzlet etmemelisin.

Ýnsanlar arasýnda bulunup, hizmet etmen,
Üstündür, tenha yerde yaptýðýn ibadetten.

Ganimet bilmelisin, insanlara hizmeti.
Hizmet varken, büyükler reva görmez uzleti.

Zira çoðu veliler ve bilcümle Nebiler,
Ömrünü, insanlara hizmette geçirdiler.

Hatta cefa, sýkýntý verseler de sana halk,
Yine de bu hizmeti, yap devamlý olarak.)

(Baþ üstüne) diyerek hocasýnýn emrine,
Vakfetti hayatýný, kullarýn hizmetine.

Bu zat buyuruyor ki: (Vakit, büyük nimettir.
Sýhhatle geçiyorsa, bulunmaz ganimettir.

Her saati, Allah’ýn zikriyle geçirmeli.
Hep Ýslam’a muvafýk ameller iþlemeli.

Her hareket ve duruþ, oturup kalkmak bile,
Yapýlýrsa eðer ki dine uygun haliyle,

Yani kul, her iþinde, Rabbimizin emrini,
Düþünüp, ona göre yapmýþsa amelini,

Allah’ý unutmuyor demektir her anýnda.
Zikir de, hatýrlamak demektir esasýnda.

Yani kiþi, Ýslam’a uyuyorsa her zaman,
Zikrediyor demektir Rabbini muntazaman.)