Cafer-i Huldi diye, âlim vardý Baðdat’ta.
Her an, takva üzere yaþamýþtý hayatta.

Haram ve þüpheliden sakýnýrdý bir hayli.
Sünnet-i seniyyeye, muvafýktý her hali.

Ona, pek çok keramet vermiþ idi Yaradan.
Lakin o, kendisini gizliyordu aðyardan.

Anlatmak isteseydi kendine ait bir hal,
Onu, baþka veliye nisbet ederdi derhal.

Bir gün buyurmuþtu ki: Velilerden birisi,
Gelmiþti Beytullaha, ömre idi gayesi.

Çok acýktý ve lakin fakir idi gayetle.
Dua etti Rabbine, içten, samimiyetle.

Dedi ki: (Ya ilahi, acýktým, yoktur param.
Sonsuz ihsanýn ile, bu kula gönder taam.)

O, böyle halisane eder etmez bir dua,
Bir sofrada, yemekler gönderdi ona Hüda.

Velilerden birisi dediði o veli zat,
Bir baþkasý deðildi, kendisi idi bizzat.

Dediler: (Ahirette, o þiddetli azaba,
Düçar olmamak için, ne yapmalý acaba?)

Buyurdu: (Kardeþlerim, kurmayýn uzun emel.
Çünkü yaklaþmaktadýr ardýnýzdan hep ecel.

Böyle hep ilel ebed sürmeyecek bu ömür.
Siz, bilhassa ölümü eyleyin çok tefekkür.

Þu anda vaki olsa þiddetli bir zelzele,
Hepimiz ölürüz de, sað kalmaz bir fert bile.

Ne kadar çok olsa da, tapu senet, para pul,
Bunlarýn hiç birisi, orada görmez kabul.

Ama, eðer yapmýþsak iyi amel ve taat,
Ahiret hayatýmýz, olur iyi ve rahat.)

Buyurdu: Kardeþlerim, vaktiyle bir Müslüman,
Evliyadan birine, gelip sordu bir zaman.

Dedi ki: (Ey efendim, dünyadan iman ile,
Gitmeye, hangi amel olur sebep, vesile?)

Buyurdu: (Son nefeste Allah demek, tek hedef.
Son söz Allah olmazsa, felakettir maalesef.)

Adam bunu öðrenip, yöneldi hemen eve.
Çaðýrdý o veli zat, onu tekrar geriye.

Buyurdu ki: (Peki sen, öðrendin muradýný.
Ne zaman diyeceksin peki Allah adýný?)

Dedi: (Ömrüm bitip de son nefesim gelince,
Her iþimi býrakýp Allah derim hemence.)

Buyurdu ki: (Evladým, ne zamandýr son nefes?)
Dedi: (Allah'tan baþka, onu kimse bilemez.)

Buyurdu: (Þu anda da, gelebilir mi yani?)
Dedi ki: (Elbet gelir, yoktur buna bir mani.)

Buyurdu ki: (Son nefes, belli deðil diyorsun.
Þimdi Allah desene, ne için bekliyorsun?

Ecel belli deðilse, an Allah’ýn adýný.
Gün bu gün, an bu andýr, ne beklersin yarýný.

Ecel, öyle aniden gelebilir ki evlat,
Bir kez Allah demeye, bulunmaz belki fýrsat.

Öyleyse, sen þimdiden baþla Allah demeye.
Belki olmaz zamanýn, hatta tövbe etmeye.)