Abdullah El Acemi, büyük alimlerdendir
Söz ve nasihatlarý, kalblere hayat verir.

Binikiyüzkýrkiki yýlýnda doðan bu zat,
(Bire) yakýnlarýnda, bir köyde sürdü hayat.

O beldenin sultaný, iyiydi fevkalade.
Âlim ve evliyayý severdi pek ziyade.

Bu zatýn bulunduðu köye geldi bir vakit.
Baktý ki, bir bahçede çalýþýyor bir yiðit.

Bahçývanlýk yapardý, genç idi hem o zaman.
Bir tane nar istedi görünce onu sultan.

O da, bir nar koparýp, sultana verdi, fakat,
Nar ekþi çýktýðýndan, çok utandý o saat.

Zira hiç bakmamýþtý o narlarýn tadýna.
Derhal namaza durup, yalvardý Allah’ýna.

O secde ettiðinde, cümle aðaç ve otlar,
Onun ile birlikte, hep secdeye yattýlar.

Hak teâlâ, sultanýn gözlerinden, perdeyi,
Kaldýrýnca, o dahi gördü bu hadiseyi.

Baktý ki, evliyadan bir kiþidir iþbu zat.
Hemen attan inerek, eyledi çok iltifat.

Dedi: (Bir istirhamým vardýr ki benim senden,
Begayet sevinirim eðer kabul edersen.

Þöyle ki, bir kýzým var, güzel ve ehl-i namus.
Onu, sana vermeyi istiyorum bahusus.)

Dedi ki: (Olur ama, yok bir þeyim dünyalýk.
O ise sultan kýzý, deðil ki bana layýk.)

Dedi: (Hiç mühim deðil bu iþte mal ve servet.
Þereftir bizim için, yeter ki sen kabul et.)

Sonra evine gidip, söyledi hanýmýna.
O dahi kabul edip, sevindi hem de buna.

Kýzýnýn çeyizini, yükletti yüz deveye.
Gönderdi bu velinin bulunduðu beldeye.

Ona haber verdiler kervanýn geldiðini.
Çýktý karþýlamaya o da yeni gelini.

Lakin taht-ý revanda oturan hanýmýna,
Dedi: (Ey sultan kýzý, hoþ geldin, gel bu yana.

Ýn o taht-ý revandan, bura yokluk evidir.
Saray yoktur burada, evin, þu kulübedir.

Hem o üzerindeki süslü elbiseleri,
Çýkarýp da yerine, giyin þu eskileri.)

O, hiç yadýrgamadan (Peki) dedi hepsine.
Onunla evlenmeyi nimet bildi nefsine.

Bir gün, bu evliyayý, diðer bazý veliler,
Ýþitip, kendisini ziyarete geldiler.

Baktýlar, temizliyor otlarýný bahçenin.
Dediler ki: (Ne kadar zor imiþ iþin senin.)

Birisi, bir iþaret eyledi o otlara.
Bir yere toplandýlar bütün otlar o ara.

(Niçin böyle yaptýnýz?) deyince o veli zat,
Dedi: (Arzu ettim ki, görülsün iþin rahat.)

Buyurdu ki: (Fakat biz, böyle istemiyoruz.
Biz, alýn terimizle kazanmak istiyoruz.)

Bir iþaret eyledi otlara kendi yine.
Daðýldý bütün otlar bu defa yerlerine.

Onlar bunu görünce, hepsi af dilediler.
Ona talebe olup, hizmetine girdiler.