Hüsameddin Uþaki, bir Allah adamýdýr.
Sülalesi, hazret-i Hüseyin'e dayanýr.

Buhara diyarýnda doðan bu mübarek zat,
Uþak’ta yaþadý ve Konya'da etti vefat.

Babasý tüccar olup, o vefat ettiðinde,
Kendi de, ticarete baþladý akabinde.

Bir gece rüyasýnda, kendine denildi ki:
(Dünya ticaretine, fazla yorma fikrini.

Ahiret ticareti olsun esas maksadýn,
Dünya muhabbetini, kalbine sokma sakýn.

Ebedi saadeti ister isen sen eðer,
Dünya mal-ü mülküne, bir zerre verme deðer.

Ahmed-i Semerkandi var ki Anadolu'da,
Ona varýp teslim ol, saadetin orada.)

Uyanýnca, kendinde hissetti bir baþkalýk.
Zira dünya sevgisi, kalbinde yoktu artýk.

Kavuþmak istiyordu, bir an önce o zata.
Onun muhabbetiyle yanýyordu adeta.

Miras kalan mallardan, o, kendi hissesini,
Almayýp, kardeþine hibe etti hepsini.

Kalbinde alevlenen, o aþkýn tesiriyle,
Ve rüyada aldýðý, bu manevi emirle,

Aylarca yol yürüyüp, çekti mihnet ve zahmet.
Sonunda Erzincan’a vasýl oldu nihayet.

Aþký ile yandýðý o büyük veli, zira,
Erzincan'da ikamet ediyordu o ara.

Sýdk ile baðlanarak, bu hakiki rehbere,
Kavuþtu tasavvufta, yüksek derecelere.

Hüsameddin Uþaki, az zamanda nihayet,
Bu mübarek üstaddan, aldý mutlak icazet.

Hocasýnýn emriyle yerleþerek Uþak’a,
Þöhreti, günden güne yayýldý garb ve þarka.

O zamanki padiþah, sultan Selim Han idi.
Þehzade Murad ise, Manisa'da valiydi.

Þehzade, mektup yazdý hazret-i Uþaki’ye:
(Padiþahlýk bana da ulaþýr mý ki?) diye.

Haberci, sürat ile gelip vardý dergaha.
Selam verip, mektubu, vermeden ona daha,

Buyurdu ki: (Þehzade, etmesin fazla merak.
Padiþahlýk, filan gün kendisine kalacak.

Durmayýp, Ýstanbul'a hareket etsin hemen.
Baþlasýn vazifeye, fazla vakit geçmeden.)

Þehzade, bu haberi alýnca düþtü yola.
Gayesi, bir an önce varmaktý Ýstanbul'a

Lakin yolda, bir baþka elçiyle karþýlaþtý.
Getirdiði mektubu, merak etti ve açtý.

Sokullu Mehmet Paþa, yazmýþtý ki: (Ey Murat!
Selim Han vefat etti, sana kaldý saltanat.)

Hazret-i Uþaki’nin buyurduðu zamanda,
Sultan Üçüncü Murat, fiilen geçti tahta.