Veheb bin Münebbih ki, tabiin-i kiramdan.
Þiddetle kaçýyordu her günah ve haramdan.

Buyurdu ki: (Aklý ve ilmi varsa bir zatýn,
Onu aldatmak için, gücü yetmez þeytanýn.

O, binlerce cahili, parmaðýnda oynatýr.
Âlimin karþýsýna gelince, aciz kalýr.

Daðlarý parçalamak, kolay gelir þeytana.
Ve lakin yaklaþamaz böyle olgun insana.

Bir fýrsatýný bulup, kaçar onun yanýndan.
Cahillere yanaþýp, saptýrýr yollarýndan.

Davud aleyhisselam buyurdu ki: (Ey Rabbim!
Seni aradýðýmda, nerde bulabilirim?)

Buyurdu: (Þu kullarýn yanýndayým ki her an,
Ürperir kalbleri hep, benden korkularýndan.

Ey Davud, þu kimsedir en çok sevdiðim kiþi:
Bir günah karþýsýnda, ürperir, titrer içi.)

Dediler ki: (Ey Veheb, çok ibadet eyleyen,
Ýki kuldan, hangisi üstündür diðerinden?)

Buyurdu: (Kimin çoksa insanlara hizmeti,
Hak teâlâ katýnda, onun çoktur kýymeti.

Hele uðraþýyorsa, ahiretleri için,
Daha da kýymetlidir indinde Rabbimizin.)

Buyurdu: (Belalara uðrarsa insan eðer,
Bilsin ki, sýkýntýyla yaþadý her Peygamber.

Aksine, rahatlýða kavuþursa o þayet,
Bilsin ki, o büyükler etmedi buna raðbet.)

Buyurdu: (Çok uyuyan, çok yiyen, çok konuþan,
Kimseleri, çok kolay aldatýr lain þeytan.

Bir kimse ki, dinini bilir ve korur onu,
Þeytan onu görünce, deðiþtirir yolunu.)

Ýsa aleyhisselam, bir köye geldi bir gün.
Gördü ki, insanlarýn hepsi ölmüþ topyekün.

Dönüp, havarilere buyurdu: (Bakýn, bu halk,
Allah’ýn gazabýna uðramýþlar muhakkak.

Daðýnýk ölmemiþler, gösterir ki bu dahi,
Birden gelmiþ onlara bu azab-ý ilahi.)

Ýsa aleyhisselam, nida etti o zaman.
Bir tanesi dirilip, ayaða kalktý o an.

Buyurdu ki: (Suçunuz ne idi ki acaba,
Böyle, toplu olarak uðradýnýz azaba?)

Dedi ki: (Biz dünyayý fazla benimsemiþtik.
Çocuðun annesini sever gibi sevmiþtik.

Girince kalbimize dünyanýn muhabbeti,
Gafil olduk Allah’tan, unuttuk ahireti.

Ýkaz da etmediler bizi âlimlerimiz.
Ve bir sabah, aniden, böyle oldu halimiz.)

Buyurdu: (Sual ettim, tam yediyüz âlime.
Kime denir akýllý, zeki ve zengin diye.

Öðrendim ki akýllý, soðumuþtur dünyadan.
Ahiret hazýrlýðý içindedir durmadan.

Zeki de, raðbet etmez dünya mal-ü mülküne.
Aldanmaz bu geçici ve yalan zevklerine.

Zengin ise, rýzkýna kanaat eyleyendir.
Baþkasýnýn malýna, asla göz dikmeyendir.)