Ebu Bekr-i Verrak ki, âlim ve evliyadan.
Pek fazla korkuyordu Allahü teâlâdan.

Hazret-i Hýzýr ile çok isterdi görüþmek.
Ve her gün, âdetiydi, kabir ziyaret etmek.

Bir cüz Kur'an okurdu, her gün gidip gelirken.
Yine ziyaret için, çýktý bir gün evinden.

Giderken bir ihtiyar, kendine görünerek,
Dedi ki: (Ýster misin benimle sohbet etmek?)

Onun bu teklifine, (Peki) dedi gönülden.
Zira çok sevimliydi, nur akardý yüzünden.

O kimseyle ziyaret ettiler kabirleri.
Ve yine konuþarak döndüler eve geri.

Ayrýlýrken, yaþlý zat dedi: (Ey biraderim!
Çok görmek istediðin o Hýzýr, iþte benim.

Beni gördün ve lakin çok meþgul ettim seni.
Zira okuyamadýn bugün Kur'an dersini.

Zararý bu olursa Hýzýr ile sohbetin,
Düþün fenalýðýný malayani sözlerin.)

Bir oðlu var idi ki, temiz ve hoþtu hali.
Mektebe gönderdi ki, öðrensin ilmihali.

Bu çocuðu, bir akþam geldiðinde mektepten,
Korkudan titriyordu, solmuþtu yüzü hepten.

Çok üzülüp dedi ki: (Ey oðlum, ne bu halin?
Niçin soldun sarardýn, niçin titrer bedenin?)

Dedi ki: (Hocam bana öðretti ki bir âyet,
Ben onun dehþetinden, korkuya düþtüm gayet.

Müzzemmil suresinin, onyedinci âyeti,
Bildiriyor bizlere þu müthiþ hakikati:

(Eðer kurtulmazsanýz siz bu küfrün içinden,
Nasýl kurtulursunuz Cehennem ateþinden?

O kýyamet gününün korku ve endiþesi,
Ak saçlý ihtiyara döndürür çok gençleri.)

Çocuðun hastalýðý, gün be gün arttý hepten.
Bir müddet sonra ise, vefat etti bu dertten.

Ertesi gün, babasý, ziyaret eyleyerek,
Aðladý göz yaþýyle þunlarý söyleyerek:

(Ey nefsim, bak þu oðlun, bir âyet iþitmekle,
Korktu ve hastalandý, hatta öldü bu dertle.

Sen ise, bunca yýldýr okursun bunu, lakin,
Sana bir þey olmuyor, taþ mýdýr senin kalbin?)

Buyurdu: (Çok uyumak, çok konuþmak, çok yemek,
Gönlü katýlaþtýran þeylerdir, kaçmak gerek.

Kalbi katýlaþtýran çok konuþmaktan murat,
Hiç günah karýþmayan konuþmalardýr fakat.

Yoksa, dine aykýrý ve günah sözler ile,
Kalb katýlaþmak deðil, büsbütün ölür bile.)

Onu, öldükten sonra, biri gördü rüyada.
Baktý ki, hýçkýrarak aðlýyordu orada.

Sebebini sordukta, buyurdu: (Ey kardeþim!
Öldüðüm günden beri, hep böyle yaþ dökerim.

Zira bu, müminlere ait bir kabristandýr.
Ve lakin iman ile gelebilen pek azdýr.

Müslüman mezarlýðý bilinir bu yer, fakat,
On kiþiden, bir kiþi imanla gelir heyhat!)